27.5.17

ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ στα δύσκολα εμπιστεύεται το Δημοσίο και τους τεμπέληδες του!!!

Όταν ο ΓΑΠ, το 2011, τόλμησε να μιλήσει για κρατικοποίηση των χρεοκοποιμένων-ανακεφαλοποιημένων τραπεζών μέσα σε δύο ώρες το σύνολο των ΜΜΕ και πολιτικών από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ φρόντησαν ο καθε ένας ανάλογα τις αβαρίες να μας φροντήσουν με έναν Πρωθυπουργό που δεν ψηφίσαμε, τον Λ. Παπαδήμο. 

Αυτά όλα έγιναν όπως αντίστοιχα λίγες μέρες μετά όπου ο Ιταλός Πρωθυπουργός Σ. Μπερλουσκόνι με τον οποίο δεν έτρεχε τίποτε με τα μπούκα μπούκα και τα άλλα, αλλά μόλις έφερε είπε «περίεργο νόμισμα» το ΕΥΡΩ βρέθηκε κι αυτός σπίτι, αν και τον είχαν ψηφίσει οι Ιταλοί...

Παράλληλα είχαμε και ένα καταιγισμό από χαρακτηρισμούς και παραδείγματα πως το Δημόσιο και οι Δημόσιοι υπάλληλοι είναι ουσιαστικά η γάγγραινα της Ελλάδας.

Απολύσεις, μειώσεις μισθών και διαπόμπευση....

Εδώ, ο ΓΑΠ είπε κρατικοποίηση των Τραπεζών (που με τις ανακεφαλοποιήσεις το κράτος είχε συνεισφέρει άνω του 50%, δηλαδή εγώ κι εσύ) κι ένας "αόρατος" μηχανισμός ένωσε τους πάντες μη και τυχόν οι χρεοκοπημένες τράπεζες και περάσουν (ο ΓΑΠ ήθελε κοινές μετοχές, τα ΜΜΕ και ΝΔ - ΠΑΣΟΚ προνομοιούχες, αλλά διαβάστε την διαφορά μη μένετε σούτε στην εντύπωση ούτε στην ανάλυση του κάθε Πρετεντέρη...) στην διαχείριση του Δημοσίου το οποίο ήδη και ουσιαστικά τις είχε εξαγωράσει με τους όρους της ελεύθερης αγόρας...

Έτσι ο μη εκλεγμένος με τη ψήφο του Ελληνικού λαού κ. Παπαδήμος, κυκλοφορούσε με όχημα της Τράπεζας της Ελλάδας, με φρουρούς υπαλλήλους της τράπεζας της Ελλάδας και γενικά όπως και στην διακυβέρνηση έτσι κα ιμέχρι χθες "πρόβαλε" την Αριστεία του ιδιωτικού τομέα και "σνόμπαρε" τους δημοσίους υπάλληλους.

Έλα όμως που στα πραγματικά δύσκολα, για τον ίδιο, δεν ακολούθησε το δρόμο που πρόβαλε ως αξίωμα ζωής και πολιτικής και αφέθηκε στα χέρια τεμπέληδων και χαραμοφάηδων....

Υ.Γ. Περαστικά.

21.5.17

Αρης Βελουχιώτης- Ορεινή Θεσσαλία

Αρης Βελουχιώτης- Ορεινή Θεσσαλία (Διασκευή με γκάιντες Κωσταντής Πιστιόλης} Τραγούδι της ορεινής Θεσσαλίας, που διαδόθηκε στόμα με στόμα.

Το τραγουδούσαν και το χόρευαν σε κάθε λαϊκή γιορτή, πανηγύρια κλπ.

Ακόμα το τραγουδάει ο κόσμος με το ίδιο πάθος.

Ο ΑΡΗΣ ούτε έσβησε, ούτε θα σβήσει ποτέ. Εχει γίνει πλέον σύμβολο, πέρα από λαϊκός ήρωας. Τελικά ένας ήταν ο ΑΡΗΣ.

Συμμετέχουν:
Αντώνης Γιώργος
Δήμτσας Νάσος
Πιστιόλης Κωσταντής
Χρήστου Μιχάλης.

12.5.17

Για τους κρητικούς αντάρτες... που πολέμησαν το φασισμό!

Για τα παλικάρια που πολέμησαν το φασισμό στην Κρήτη.

Ας σταθούμε όλοι ξανά στα πόδια μας...!

21.4.17

Δραπετσώνα: Για να έχουνε ζωή

Ένα ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Μια παραγωγή του UNFOLLOW. Πώς διαμορφώθηκε η Δραπετσώνα; Πώς διαμορφώθηκε μια πόλη γύρω από μια βιομηχανική μονάδα που οι κάτοικοι τη χρειάζονταν για να έχουν δουλειά, την ώρα που τους σκότωνε; Ποιοι ήταν οι άνθρωποι που δούλευαν σε αυτά τα εργοστάσια; Τι σήμαινε να ζεις σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιβαλλοντικά περιοχές της Ελλάδας και πώς αγωνίστηκαν οι κάτοικοι; Πώς η αποβιομηχάνιση κλείνει το εργοστάσιο και ανοίγει το δρόμο για την ανάπλαση της περιοχής, αλλά και για την προσπάθεια των τραπεζών και των επενδυτών να διεκδικήσουν αυτό το «φιλέτο»; Είχαν προοπτική τα σχέδια για το ελληνικό «Σίτυ»; Είχαν βάση οι προτάσεις για να γίνει πίστα formula 1;

Πώς σε μια περιοχή, προορισμένη για ανάπλαση και δημιουργία πάρκου, ένας επιχειρηματίας κατάφερε, με διαδοχικές ευνοϊκές αποφάσεις και φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις, να εξασφαλίσει αδειοδότηση για μια περιβαλλοντικά επιβαρυντική και επικίνδυνη εγκατάσταση επεξεργασίας υγρών αποβλήτων και αποθήκευσης υγρών καυσίμων, μέσα στο χώρο που διεκδικούν οι κάτοικοι για χώρο αναψυχής;

Με ποιο τρόπο υπουργοί και η Περιφέρεια Αττικής τον εξυπηρέτησαν; Ποιοι οι αγώνες της δημοτικής αρχής για να πάρουν πίσω μια έκταση που ανήκει στους κατοίκους της περιοχής;

Με βάση τη δημοσιογραφική μας έρευνα, δείχνουμε πώς ο επιχειρηματίας Δημήτρης Μελισσανίδης εξασφάλισε με τρόπο σκανδαλώδη άδεια λειτουργίας για τις εγκαταστάσεις της εταιρείας Oil-One από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, χάρη στις ενέργειες του πρώην υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιάννη Μανιάτη, του πρώην υφυπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Ασημάκη Παπαγεωργίου, του πρώην Δημάρχου Δραπετσώνας-Κερατσινίου Λουκά Τζανή και του πρώην Περιφερειάρχη Αττικής Γιάννη Σγουρού.

Στο ντοκιμαντέρ, παρακολουθούμε συνεντεύξεις των προσώπων που ενεπλάκησαν στην αδειοδότηση και συζητάμε με ανθρώπους που έπαιξαν ρόλο στην υπόθεση.

Αρχισυνταξία: Αυγουστίνος Ζενάκος.
Επιστημονική έρευνα: Παναγιώτης Σωτήρης.
Δημοσιογραφική έρευνα: Ντίνα Ιωακειμίδου, Άρης Χατζηγεωργίου, Γεράσιμος Λιβιτσάνος, Μάνος Φραγκιουδάκης.
Έρευνα αρχείου: Γιάννης – Ορέστης Παπαδημητρίου, Χρήστος Νάτσης.
Οργάνωση παραγωγής: Βασίλης Ρίζος.
Βοηθοί παραγωγής: Γιάννης – Ορέστης Παπαδημητρίου, Μάνος Φραγκιουδάκης.
Κάμερα – Φωτογραφία: Δημήτρης Μιχαλάκης, Σίλια Ψυχή.
Ηχοληψία: Νιόβη Παναγιωτάτου.
Σκηνοθετική επιμέλεια: Στέλλα Χριστοφόρου.
Μοντάζ – Post production: Αλεξάνδρα Μασμανίδη.
Μουσική: «Δραπετσώνα» (Μίκης Θεοδωράκης, Τάσος Λειβαδίτης).
Διασκευή – ενορχήστρωση: Κέλλυ Καλτσή.
Κιθάρα – μπαγλαμάς: Δημήτρης Λάππας.
Μπάσο – τύμπανα: Γιώργος Ρίζος.
Στούντιο – μίξη: Δημήτρης Κεραμιδάκης.
Ευχαριστούμε τον κ. Γιώργο Χατζόπουλο για την ευγενική παραχώρηση του πολύτιμου φωτογραφικού υλικού και της ταινίας του «Αυτή η κουκουβάγια απ’ τη Δραπετσώνα τι γυρεύη;», 1978-1982.
Ευχαριστούμε τον κ. Νάσο Ευσταθιάδη για την παραχώρηση φωτογραφικού υλικού από τις εγκαταστάσεις της BP (nefsta-photography.com).
Ευχαριστούμε το Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας και την ιστορικό και δημοτική σύμβουλο κ. Ελένη Κυραμαργιού.
Διαβάστε: unfollow.com.gr

1.4.17

«Αιδ’ Εις Αθήναι …η πριν πόλις» – Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ για τα νεοκλασσικά της Αθήνας

Ιστορικό ντοκιμαντέρ – αφιέρωμα στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας, με κείμενα Γιάννη Τσαρούχη και εικόνες Σπύρου Βασιλείου, διαρκείας 20 λεπτά, έτος παραγωγής 1980.

Βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980. Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ.

Προβλήθηκε στην εκπομπή «Μια ταινία μια συζήτηση». Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών» που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας (Μάιος 1994). Παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία: Νίκος Γραμματικόπουλος

30.3.17

Σιγά η Πατρίδα Κοιμάται "Τα Δέντρα"

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σμαραγδής

Σενάριο: Δημήτρης Νόλλας , Μάριος Ποντίκας , Κώστας Μουρσελάς , Γιώργος Αρμένης , Γιάννης Σμαραγδής

Συγγραφέας: Jaroslav Hasek

Μουσική σύνθεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Φωτογραφία: Νίκος Σμαραγδής

Σκηνικά: Νίκος Πετρόπουλος

Ηθοποιοί: Λάμπρος Τσάγκας , Τάκης Παπαματθαίου , Χρήστος Βαλαβανίδης , Δημήτρης Πουλικάκος , Ζαννίνο , Κώστας Τσάκωνας (I) , Παύλος Χαϊκάλης , Σταμάτης Τζελέπης , Κοσμάς Ζαχάρωφ , Φιλιώ Καρούλια , Μελίνα Βαμβακά , Σταύρος Ξενίδης , Λάκης Λαζόπουλος , Γιώργος Αρμένης , Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου , Γιώργος Μοσχίδης , Ντίνα Κώνστα , Έλντα Πανοπούλου , Θόδωρος Συριώτης , Γιώργος Μιχαλακόπουλος , Ανδρέας Φιλιππίδης , Βασίλης Διαμαντόπουλος , Ηλίας Λογοθέτης , Πάνος Σκουρολιάκος , Γεράσιμος Σκιαδαρέσης , Μάριος Καραμάνης , Σπύρος Κωνσταντόπουλος , Σμαράγδα Καρύδη

Περίληψη: Η σειρά αποτελείται από 13 αυτοτελή επεισόδια, με χρονολογικό πλαίσιο την πενταετία 1950-1955 και έχει κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο.

Επαναλήψεις: 1990 (ΕΤ1) , 1992 (SBS0/28) , 1994 (SBS0/28)

Trivia: Η σειρά προβλήθηκε το 1992 και το 1994 στην Αυστραλία από το "Network 0-28/SBS" με αγγλικούς υπότιτλους με τον τίτλο "Hush, Our Country Is Sleeping".

5.3.17

ο μαρτυρικός θάνατος του ΕΑΜίτη ιερέα

Ο ιερέας Νικόλαος Αποστολάκης
Συντάκτης: Νόρα Ράλλη

Κρήτη, 1947. Ενώ στα Χανιά μαίνεται ο Εμφύλιος, τα μεσάνυχτα της 1ης Αυγούστου, παρακρατικοί της ομάδας Παύλου Γύπαρη (Μάυδες του Γύπαρη) απήγαγαν με δόλο από το σπίτι του τον αγωνιστή ιερέα του ΕΑΜ, Νικόλαο Αποστολάκη.

Τον βασάνισαν απάνθρωπα, του έβγαλαν τα μάτια, τα δόντια, του έκοψαν τα γεννητικά όργανα και μετά τον σκότωσαν, τον διαμέλισαν και τον πέταξαν στον «Κόκκινο Γκρεμό», κοντά στις φυλακές Καλαμίου.

Η σύζυγός του εκτοπίστηκε από το Νεροχώρι Αποκορώνου όπου διέμεναν, ενώ τα πέντε παιδιά τους συνέχισαν να διώκονται μέχρι τις πανεπιστημιακές σπουδές τους.

Τα γεγονότα ξαναζωντανεύουν 70 χρόνια μετά, μέσα από την κάμερα του σκηνοθέτη/ντοκιμαντεριστή Κώστα Νταντινάκη, στο φιλμ με τίτλο «Ο Ελκόμενος επί κρημνού».

Η ταινία προβάλλεται στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (3/03-12/03).

Επιζώντες της περιόδου, με προεξάρχουσα την κόρη του, Ισμήνη, μαρτυρούν την τραγική αλήθεια των γεγονότων.

Ο σκηνοθέτης, κρητικής καταγωγής, εξηγεί πόσο πληγώνει αυτή η αλήθεια, ακόμη και 70 χρόνια μετά, και κυρίως πόσο σημαντικό είναι για αρκετούς να μείνει κρυφή για πάντα.
Ο σκηνοθέτης Κώστας Νταντινάκης με την ποιήτρια Βικτώρια Θεοδώρου, στον Κλαδισσό ποταμό στα Χανιά.
● Μία κόρη που δεν μπορεί να θάψει τον πατέρα της. Ενας πατέρας που δολοφονήθηκε εξαιτίας ενός Εμφυλίου. Η ιστορία είναι πολύ κοντά στην αντίστοιχη της Αντιγόνης του Σοφοκλή.

Ναι, η κόρη, αλλά και ολόκληρη η οικογένεια.

Με κορυφαία στο δράμα τη σύντροφο του αντιστασιακού ιερέα, τον οποίο άρπαξαν από την αγκαλιά της μες στα μεσάνυχτα, τον κατακρεούργησαν και στη συνέχεια εμπόδισαν την ταφή του.

Ενα μέρος της ιστορίας έχει απόλυτη σχέση με το έργο που αναφέρετε.

Ο Καστοριάδης θεωρούσε πως η Αντιγόνη του Σοφοκλή είναι η τραγωδία με το μεγαλύτερο βάθος από άποψη πολιτικής διάστασης: μια επίμονη προειδοποίηση εναντίον της Υβρεως.

● Είναι τελικά ίδιον των Ελλήνων αυτές οι... τραγωδίες;

Από τον Θουκυδίδη έχουμε μάθει ότι και πριν από 25 αιώνες ο ελληνισμός συνταρασσόταν από εμφύλιους σπαραγμούς με αμέτρητες συμφορές, που γίνονται και θα γίνονται πάντα, όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου.

Οσο ο άνθρωπος δεν ελευθερώνεται από τα αρπακτικά του ένστικτα.

Οι εμφύλιοι είχαν πάντα ως αφετηρία την αδηφαγία των προνομιούχων εναντίον των μη προνομιούχων.

Δυστυχώς, από την αρχαιότητα, τις περισσότερες φορές επικρατούσαν οι διανοητικά κατώτεροι επειδή φοβόντουσαν τη δική τους ανεπάρκεια και την ικανότητα των αντιπάλων τους!


Αυτό δεν συνέβη και στον τελευταίο μας Εμφύλιο; Πόσα λαμπερά μυαλά χάθηκαν στις φυλακές, στις εκτελέσεις και στις εξορίες...

● Το ντοκιμαντέρ βασίζεται σε μαρτυρίες ανθρώπων που γνώριζαν ή είχαν ακούσει για τον παπα-Νικόλαο Αποστολάκη. Προσπαθήσατε να βρείτε μαρτυρίες ανθρώπων από «την άλλη πλευρά»;

Εβδομήντα χρόνια μετά, ευτυχώς, ζουν άνθρωποι που τον θυμούνται.

Ναι, ασφαλώς επιδίωξα και συνάντησα επιζώντες από «την άλλη πλευρά», οι οποίοι όμως αρνήθηκαν να μιλήσουν.

Αντιθέτως, από τη μεριά των «ηττημένων» υπήρχε προθυμία να συμβάλουν με τις μαρτυρίες τους στο χρονικό της φρίκης που κατέγραφα.

Οι απόγονοι των «άλλων» υπάρχουν και δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι από αυτούς είναι τα πρωτοπαλίκαρα των χωριών που υποδέχονται «με μπαλοθιές» τους αρχηγούς ή τους βουλευτές που παραδοσιακά ψηφίζουν.

● Γιατί τόση σιωπή από κοινωνία, επίσημη ιστορία, κράτος κ.λπ. για παρόμοια ζητήματα, κυρίως όσον αφορά τον Εμφύλιο;

Ο Εμφύλιος παραμένει ένα θέμα-ταμπού για πολλούς, ιδίως στις τοπικές μικρές κοινωνίες όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ωστόσο δεν αποτελεί προκατάληψη για τις οικογένειες των κομμουνιστών που χάθηκαν, αυτοί δεν σιωπούν, αντιθέτως διψούν να τιμήσουν τη μνήμη των νεκρών τους με κάθε ευκαιρία.

Εξάλλου ο μόνος πολιτικός χώρος που νοιάζεται και οργανώνει εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης είναι το ΚΚΕ.

Είδατε εδώ και δύο χρόνια με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία κανένα κρατικό ενδιαφέρον ενάντια στη λήθη της ιστορίας;

Εκτός κι αν θεωρήσουμε ως τέτοιο τα τριαντάφυλλα του πρωθυπουργού στην Καισαριανή.

Ευτυχώς, η σύγχρονη ιστορία ξαναγράφεται, αφού σχετικές διδακτορικές διατριβές υπό την καθοδήγηση αληθινά δημοκρατικών καθηγητών εκπονούνται συνεχώς στα πανεπιστήμια.

● Υπάρχει ένα σημείο στην ταινία όπου ο ομιλητής μιλάει για τη σύγχυση που υπάρχει κυρίως στη Μεσόγειο για το τι είναι λεβέντης και τι μαφιόζος. Κάτι που συναντάμε και στην Κρήτη. Λεβέντες είναι όσοι υπερασπίζονται την υπόθεση του δίκιου, αδιαφορώντας για το τίμημα.

Είναι εκείνοι «όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» αν και διαισθάνονται «πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος».

Ο μέγας Καβάφης μας το δίδαξε. Αλλά ο καθηγητής του ΑΠΘ, Γιώργος Μαργαρίτης, ο οποίος στην ταινία θέτει το ιστορικό πλαίσιο του Εμφυλίου στην Κρήτη, είναι πιο αναλυτικός επ' αυτού.

● Γιατί πιστεύετε πως μισούσαν τόσο τον παπα-Νικόλαο Αποστολάκη; «Τέτοια βασανιστήρια δεν είχαν κάνει ούτε οι Βενετσιάνοι ούτε οι Τούρκοι ούτε οι ναζί» ακούγεται από έναν χωρικό στο φιλμ.

Τον μισούσαν τόσο, δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος.

Εκείνα τα πέτρινα χρόνια ο παπάς και ο δάσκαλος ήσαν συμπολίτες επιρροής.

Ο λόγος τους μετρούσε κι αυτό τρόμαζε την ντόπια αντίδραση.

Μεταξύ των ηρωίδων της Αντίστασης στα Χανιά έχουμε τη δασκάλα Βαγγελιώ Κλάδου, που εξέθεσαν το κομμένο κεφάλι της στη γέφυρα του Κλαδισού και υποχρέωναν τους μαθητές να περνούν και να τη φτύνουν.

Η ποιήτρια Βικτωρία Θεοδώρου την υμνεί σ' ένα αριστουργηματικό ποίημά της.
Η είδηση του φόνου από την εφημερίδα Κύρηξ της εποχής (φύλλο της 3ης Αυγούστου 1947) η οποία στήριζε απροκάλυπτα τους παρακρατικούς.
● Μα και μετά τη βίαιη δολοφονία του, η οικογένεια πέρασε δύσκολα. Σαν την ιστορία της Μπερνάρντα Αλμπα του Λόρκα.

Το μίσος των φονιάδων επεκτάθηκε, με τη συνέργεια Εκκλησίας και Πολιτείας, στη χήρα και τα πέντε ορφανά της, αφού εκπροσωπούσαν τις ρίζες που άφησε να βλασταίνουν πίσω του ο ηρωικός παπάς.

Οσο για το έργο του Λόρκα, ναι, κατανοώ την αναφορά σας, αλλά προσέξτε, ο εγκλεισμός των κοριτσιών της Ισπανίδας Μπερνάρντα Αλμπα οφείλεται στον αυταρχικό της χαρακτήρα (η μάνα ως σύμβολο του φασισμού επί Φράνκο), ενώ η Κρητικιά μάνα στο ντοκιμαντέρ κλείνει τα παιδιά στο σπίτι για να τα προστατεύσει, επειδή έξω από αυτό έχουν στήσει βάρδιες οι φασίστες μην τυχόν η χήρα περιθάλψει αντάρτες φίλους του άντρα της.

● Εχει -και κατά πόσο- αποδοθεί δικαιοσύνη για τέτοια εγκλήματα;

Καμία δικαιοσύνη απολύτως. Αμέσως μετά τον Εμφύλιο, οι πρώτοι που αναγνωρίστηκαν ως αντιστασιακοί ήταν οι συνεργάτες των Γερμανών.

Δηλαδή οι διώκτες των αριστερών, των δημοκρατικών πατριωτών.

Οι οποίοι -ως αμοιβή για την αντιστασιακή τους δράση- εκτελέστηκαν ή εκτοπίστηκαν.

Αναφέρεται αυτό στα σχολικά βιβλία; Ισα ίσα, όπου να 'ναι θα μας πουν πως δημιουργήθηκε συνωστισμός στα βουνά και γι' αυτό οι αντάρτες κατέφυγαν στα ξερονήσια.

Η αλήθεια αποσιωπήθηκε, διαστρεβλώθηκε σκόπιμα από αμερικανοθρεμμένους πανεπιστημιακούς, με αποτέλεσμα οι απελπισμένοι της κοινωνίας, μπολιασμένοι με άκριτο αντικομμουνισμό, να στρέφονται σήμερα προς τη Χρυσή Αυγή.

● Τι γίνονται σήμερα μαυραγορίτες, παρακρατικοί, συνεργάτες των Γερμανών;

Η πολιτική και οικονομική εξουσία που διέθεταν και διαθέτουν πάντα τα μεγάλα τζάκια δεν άφησε κανέναν τους δίχως ανταμοιβή.

Εξάλλου, σ' αυτούς στηρίχτηκαν για να κραταιωθούν σόγια μικρά και μεγάλα - χιλιάδες είναι οι ψηφοφόροι αν τους μαζέψεις!

Αρκετούς από αυτούς, βασιλόφρονες και βενιζελικούς, τους είδαμε σε όλες σχεδόν τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις.

Πολλοί απόγονοί τους, αγράμματοι ή απλώς βλάκες, βολεύτηκαν και βολεύονται ακόμα σε δημόσια πόστα από τοπικούς κομματάρχες.

Τους είδαμε να μεταπηδούν με απίστευτη συνειδησιακή ευκολία από τη Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ και κατόπιν στη σημερινή κυβέρνηση.
Η Ισμήνη Αποστολάκη, κόρη του δολοφονηθέντος αγωνιστή ιερέα

Για τέλος, κάτι πιο προσωπικό: πώς μάθατε την ιστορία του παπα-Νικόλα Αποστολάκη και πώς νιώσατε όταν σας μιλούσε η κόρη του;

Οποτε περνούσα ως έφηβος με τον πατέρα μου από τον τόπο του μαρτυρίου, μου έλεγε: «Να, εδώ ήταν που γκρέμισαν οι Μάυδες τον παπά».

Αργότερα, οι στίχοι του Μήτσου Κασόλα «Οι ήρωες σαπίζουν μες στη λησμονιά», με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη, μ' έκαναν να ανατριχιάζω και μου έφερναν στον νου τον παπα-Νικόλα Αποστολάκη.

Ηταν μια οφειλή, ένα χρέος στη μνήμη του, η πραγματοποίηση αυτού του ντοκιμαντέρ.

Αναζήτησα την κυρία Ισμήνη Αποστολάκη (την κόρη του) αγχωμένος, γιατί δεν ήξερα εάν είχε διάθεση να ξαναζωντανέψει στον φακό αυτές τις μνήμες.

Με εμπιστεύτηκε από την πρώτη στιγμή, αλλά μου ξεκαθάρισε ότι δεν θέλει να αναφέρει ονοματεπώνυμα.

Το ζεστό αλλά αγέρωχο βλέμμα της δεν με άφησε να της φανερώσω τη συγκίνησή μου.

Info: 
Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στο πλαίσιο του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που ξεκίνησε 3/3/2017.

Προβολές: 
Τετάρτη 8/3/2017, 18.15, αίθουσα «Τώνια Μαρκετάκη» (Αποθήκη Δ, Λιμάνι). 
Πέμπτη 9/3/2017, 13.15, αίθουσα «Σταύρος Τορνές» (Αποθήκη 1, Λιμάνι).

➤ Αλλα ντοκιμαντέρ του Κώστα Νταντινάκη: «Το πέρασμα του κομήτη Ρεμπώ από την Κύπρο», «Ο Λόρκα μέσα μου», «Βικτώρια Θεοδώρου: Τα κύματα που με δίδαξαν το ανυπότακτο», «Τουρκοκρητικοί στην Αλικαρνασσό», «Ελληνες στην Κορσική».

24.2.17

Γεμάτο σημαία ΗΠΑ τα δουλεμπορικά στην Ελλάδα

Απίστευτο αλλά αληθινό, το νηολόγιο της πολιτείας Delaware των ΗΠΑ (σα να λέμε Αλβανία στην Ευρώπη δηλαδή...) εξυπηρετεί σχεδόν στο σύνολο του το διακρατικό εγκλημα στην Ανατολική Μεσόγειο!!!
Ουκρανοί δουλέμποροι με σημαία Αμερικής λοιπόν αλωνίζουν Αιγαίο και Ιόνιο ενώ και τα Αλβανικά ταχύπλοα αρέσκονται κι αυτά σε σημαία Αμερικής πολλές φορές για την μεταφορά ναρκωτικών....
 Βέβαια ο προβεβλημένος "ακήρυχτος πόλεμος στο Αιγαίο" από ΜΜΕ και ύπουλα blogs που άφησε το Ιόνιο, τη θάλασσα Κυθήρων, το Μυρτώο και τη Κρήτη ξέφραγα κάνει αυτούς που γνωρίζουν πολλοί καχύποπτους για τους σκοπούς που εξυπηρετούν  και ποια συμφέροντα υπηρετούν όπως αντίστοιχα και για το πολεμικό κλήμα που καλλιεργούν με την Τουρκία αυτές τις μέρες...
 Ακολουθούν ορισμένα από τα σκάφη με σημαία ΗΠΑ που εκποιεί ο παλιός ΟΔΔΥ....








Ακολουθεί ολόκληρη η διακήρυξη:

22.2.17

Θεέ μου πόσο βλακεία ξόδεψες για μη τα βλέπουμε;;;

Ναι από το καλοκαίρι του 2015 οι πινακίδες (όχι μόνο αυτή αλλλά πάρα πολλές) στην οδό Ποταμού βρίσκονται καρφωμένες πάνω στον οδηγό όδευσης τυφλών ενώ υπάρχει άπλετος χώρος!!!!

Επίσης μη και περάσει κανείς ή κάποιο παιδί από κάτω έχουν μπει και στο κρίσμιμό αλλά και παράνομο ύψος του αγκώνα μέσης γυναίκας!!!!

Το μεγαλύτερο σχολείο του Πειραιά ακριβώς δίπλα, το ΕΠΑΛ Κορυδαλλού αλλά και το Γκαράζ του Δήμου ακριβώς εκεί!!! Αλλά και ακριβώς στο πέρασμα όλων των Γυμνασιόπαιδων από τον Καραβα και το Σχιστό Κορυδαλλού!!!

Τι κι αν δεκάδες δημότες έχουν παραπονοθεί στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Κορυδαλλού και στην Αστυνομία;;;

Δύο χρόνια φαγούρα.....

Το λοιπόν το χρηματοδοτεί η Αντιπεριφέρεια Πειραιά με Αντιπεριφερειάρχη τον κ. Γαβρίλη σε μελέτη του Δήμου Κορυδαλλού (σκατά στα μούτρα τους δηλαδή καθώς να φανταστεί οποι΄οσδήποτε πως οι τύποι αποκλείσαν έξοδο σε σπίτια δεκαετιών γιατί απλά γουστάρουν την ομηρία και την εκδούλευση....)

Παίζουν λοιπόν με την σωματική ακεραιότητα των μαθητών του ΕΠΑΛ αλλά και των όμορων 4ου και 5ου Γυμνασίου στην μικροπολιτική σκακιέρα της Δεξιάς και στα τρυφερά του;;;

Υ.Γ. όσο για τον τηλεπερσόνα Διευθυντή του ΕΠΑΛ και Πρόεδρο του ΠΕΣΥΔΑΠ, γι άλλη μία φόρά, ετών δύο, μούγκα στη στρούγκα....

21.2.17

Πειραγμένες αντλίες καυσίμων σε Κορυδαλλό, Νίκαια, Κερατσίνι...!!!

Σε ελέγχους σε βενζινάδικα από το Υπουργείο Οικονομίας πιάστηκαν και πάλι πρατήρια καυσίμων να κλέβουν στις μάνικες "ποικιλότροπα" στον Κορυδαλλό, το Ταύρο, το Κερατσίνι αλλά και τη Νίκαια.

Όπως προέκυψε λοιπόν στους ελέγχους της διεύθυνσης Μετρολογίας της Γενικής Γραμματείας Βιομηχανίας, το ένα στα τρία πρατήρια έχουν πειραγμένες τις αντλίες καυσίμων, κάτι που σημαίνει ότι γεμίζουν από 5% έως και 11% λιγότερο τα ρεζερβουάρ των οχημάτων, αδειάζοντας τις τσέπες των οδηγών.

Όμως οι γνωρίζοντες καλύτερα (δες απως και από που ξεκίνησε το θεμά...) ξέρουν πως το πραγματικό αυτό ποσοστό ξεπερνά στο πετρέλαιο τα 9/10 πρατήρια... καθώς οι αντλίες "τούρκικης κατασκευής" που έχουν προμηθευτεί σχεδόν στο σύνολό τους τα πρατήρια έχουν την δυνατότητα αλλαγής ροής με ένα απλό τηλεχειριστήριο ανά πάσα στιγμή και δεν χρειάζεται οι εσωτερική παρέμβαση στο μηχανιμσό της αντλίας όπως παλιά....

Έτσι λοιπόν με το που δουν  το γνωστό - άγνωστο όχημα του Υπουργείου να καταφθάνει για καύσιμα, οι έμπειροι και πλέον και εκπαιδευμένοι υπάλληλοι πατούν το κουμπάκι κι έτσι έχουμε μόλις 3/10 αντί το 9/10 και βάλε...

===================================

Σύμφωνα με το Υπουργείο οι μορφές λαθρεμπορίας και νοθείας καυσίμων έχουν ως, 25% του ναυτιλιακού καυσίμου διοχετεύεται στην αγορά ως ντίζελ κίνησης 25% των εξαγόμενων πετρελαιοειδών επανεισάγεται στην αγορά - «εικονικές εξαγωγές» 15% του πετρελαίου θέρμανσης πωλείται ως κίνησης 2,5% των αδασμολόγητων χημικών (μεθανόλη, διαλυτικά κ.λ.π.) χρησιμοποιείται για νόθευση των καυσίμων 10% των βενζινάδικων...

Αχ ελληνάκο, μακάρι και να ήταν όμως έτσι....

16.2.17

Η Μάρσια Τζιβάρα και το «Burning from the inside»

Κάλεσμα στη δίκη της ΧΑ

Συμμετέχουμε - στηρίζουμε το κάλεσμα σε Εφετείο και Κορυδαλλό τις ημέρες της εκδίκασης της υπόθεσης αναφορικά με την επίθεση στο στέκι Αντίπνοια.

ΠΕΜΠΤΗ 16 ΦΛΕΒΑΡΗ, 9.00, ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ

«Δεν περιμένουμε από το κράτος, τα δικαστήρια και την αστυνομία να καταστρέψουν το φασισμό, γνωρίζουμε από το παρελθόν και το παρόν ότι ο φασισμός δεν καταστρέφεται από την εξουσία. Eίναι φανερό ότι διάφορα μέρη του συστήματος εξακολουθούν να στηρίζουν τους φασίστες και σε μια επόμενη φάση θα τους προωθήσουν ώστε να επιτύχουν τους σκοπούς τους στο έδαφος που έχουνε ήδη στρώσει. Ετσι κι αλλιώς οι φασιστικές ιδέες και πρακτικές διαχέονται και εφαρμόζονται στην κοινωνική πλειοψηφία με τις νεοφιλελεύθερες «μνημονιακές» πολιτικές της Ε.Ε., του Δ.Ν.Τ. και της Εγχώριας Οικονομικής Ελίτ.

Οι φασίστες δεν έχουν τίποτα να φοβούνται από το κράτος. Αυτό που φοβούνται είναι το λαϊκό και εργατικό κίνημα των χιλιάδων προλετάριων που θα τους σαρώσει μαζί με το σύστημα και τα συμφέροντα που υπηρετούν.»

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ

12.2.17

12 Φεβρουαρίου, η "Συμφωνία της Βάρκιζας"

Είχε προηγηθεί στις 11 Ιανουαρίου η υπογραφή της ανακωχής των δεκεμβριανών συγκρούσεων μεταξύ του «αρχιστρατήγου των στρατιωτικών δυνάμεων εν Ελλάδι» Ρ. Σκόμπυ και των αντιπροσώπων της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ.

Ας δώσουμε μερικά στοιχεία της για τους νεότερους.

Υπεγράφη στη βίλα Κανελλόπουλου στη Βάρκιζα Αττικής για τον τερματισμό της δεκεμβριανής αιματοχυσίας και τη συμφιλίωση του ελληνικού λαού -όπως λεει στο προοίμιό της- μεταξύ των εκπροσώπων του ΚΚΕ (Γ. Σιάντου), του ΕΑΜ (Μ. Παρτσαλίδη), της ΕΛΔ (Η. Τσιριμώκου) και των εκπροσώπων της δοτής από τους Άγγλους και τον αντιβασιλέα αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό κυβέρνησης του Νικ. Πλαστήρα (Ι. Στεφανόπουλου, Π. Ράλλη και Ι. Μακρόπουλου), με την ενεργό συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις και των Άγγλων Μακ Μίλαν (υπουργού Μεσογείου) και Ρ. Λήπερ (πρεσβευτή στην Αθήνα).

Με τη Συμφωνία η κυβέρνηση εξέφρασε τη σταθερή θέλησή της για την αποκατάσταση της ενότητας του κράτους και την επαναφορά της εσωτερικής ειρήνης και πολιτικής ομαλότητας με την ανάπτυξη «ελεύθερου και ομαλού πολιτικού βίου, του οποίου κύριον χαρακτηριστικόν θα είναι ο σεβασμός της πολιτικής συνειδήσεως των πολιτών, η ειρηνική διαφώτισις και διάδοσις πολιτικών ιδεών και ο σεβασμός προς τας ελευθερίας τας οποίας ο καταστατικός χάρτης του Ατλαντικού και αι αποφάσεις της Τεχεράνης διεκήρυξαν και η συνείδησις των δι' αυτάς αγωνιζομένων λαών απεδέχθη».

Για τους παραπάνω σκοπούς η κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να εξασφαλίσει την ελεύθερη εκδήλωση των πολιτικών και κομματικών φρονημάτων, την απρόσκοπτη λειτουργία των ατομικών ελευθεριών, όπως του συνέρχεσθαι, του συνεταιρίζεσθαι, την ελευθερία του Τύπου και την κατάργηση κάθε προηγούμενου ανελεύθερου νόμου, την αποκατάσταση των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την άρση του Στρατιωτικού Νόμου.

Προέβλεπε επίσης τη συγκρότηση Εθνικού Στρατού με τακτική στρατολογία (στρατολογικές κλάσεις) με σεβασμό στα πολιτικά και κοινωνικά φρονήματα των στρατευομένων, την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και της Εθν. Πολιτοφυλακής και την παράδοση των όπλων τους, την απόλυση των ομήρων του ΕΛΑΣ (ήδη είχαν απολυθεί), την εκκαθάριση των δημοσίων υπαλλήλων, του στρατιωτικού προσωπικού και των Σωμάτων Ασφαλείας από τους δωσιλόγους και την επαναφορά εκείνων που είχαν απομακρυνθεί λόγω της αντιστασιακής δράσης τους, καθώς επίσης και τη διενέργεια δημοψηφίσματος (βασιλεία ή δημοκρατία) εντός του έτους και τάχιστα -μετά από αυτό- εκλογές για Συντακτική Συνέλευση.

Η Συμφωνία κυρώθηκε με συνταγματική πράξη που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (φύλλο 68/1965 τεύχος Α') και απέκτησε όχι απλά ισχύ νόμου, αλλά επαυξημένη συντακτική δύναμη.

Είχε προηγηθεί στις 11 Ιανουαρίου η υπογραφή της ανακωχής των δεκεμβριανών συγκρούσεων μεταξύ του «αρχιστρατήγου των στρατιωτικών δυνάμεων εν Ελλάδι» Ρ. Σκόμπυ και των αντιπροσώπων της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ.

Μέχρις εδώ, όλα καλά. Και φαίνεται ότι επιτυγχανόταν ο στόχος του πίσω μέρους του μυαλού της ηγεσίας μας, που με τις ντουφεκιές του Δεκέμβρη ήλπιζε ότι ίσως θα τα καταφέρναμε μόνοι μας να εξασφαλίσουμε καλύτερους όρους ύπαρξης της αριστεράς στη μεταπελευθερωτική Ελλάδα με τη δυναμική που είχε το ΕΑΜικό κίνημα, παρά τις συμφωνίες των Στάλιν - Τσώρτσιλ στη Μόσχα για τα ποσοστά επηρροής τους στην Ελλάδα (10% και 90% αντίστοιχα -βλέπε "Αυγή" 6-7.12.2011 Γιατί έγινε ο Δεκέμβρης του 1944) αφού όλα σχεδόν τα παραπάνω ήταν μέσα στο πρόγραμμα του ΕΑΜ.

Αποτέλεσαν όμως και τη μία βάση της διπρόσωπης πολιτικής και στρατηγικής του Ν. Ζαχαριάδη από τη μέρα της απελευθέρωσής του από το γερμανικό στρατόπεδο του Νταχάου και της άφιξής του στην Ελλάδα (29.5.45) μέχρι την ολοκλήρωσή της με το «πάλι στ’ άρματα». Η οποία βάση έκρυβε από τη μια τη δικαίωση των πεπραγμένων τής μέχρι τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, αλλά από την άλλη την εξουδετέρωση του Άρη Βελουχιώτη (με το πέρασμά του στις ανατολικές χώρες) ή ακόμη και την εξόντωσή του, τον οποίο με κανένα τρόπο δεν ήθελε στην κεφαλή του νέου αντάρτικου που σχεδίαζε. Πράγματα όμως που δεν είναι του παρόντος. *** Η Συμφωνία όμως περιείχε και την προδοσία του ΕΑΜικού κινήματος, όπως ειπώθηκε από τους πολλούς, ή το μεγάλο λάθος, όπως παραδέχθηκαν -κατόπιν εορτής όμως- κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Μ. Παρτσαλίδης και ο Γ. Ιωαννίδης, οι οποίοι όμως το απέδωσαν σε συμβουλές του Δημητρώφ (τέως γραμματέα της Γ' Κομουνιστικής Διεθνούς και τότε επικεφαλής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ), ο Ν. Ζαχαριάδης, που τη χαρακτήρισε όμως όχι συνθηκολόγηση και υποχώρηση, αλλά αναγκαίο ελιγμό μπροστά στον Στάλιν, αλλά και ο ίδιος ο Στάλιν όταν τον Γενάρη του 1950 συναντήθηκε με τους Παρτσαλίδη και Ζαχαριάδη. Τέλος και το ίδιο το ΚΚΕ με αποφάσεις των αρμοδίων οργάνων του. Έγκαιρα δε και έμπρακτα ο Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος ούτε αποστρατεύτηκε ούτε παρέδωσε τα όπλα του. Η προδοσία, το λάθος ή ο «ελιγμός» βρισκόταν στους όρους της Συμφωνίας για τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, στην αοριστία για το ποιοι θα συγκροτούσαν τις επιτροπές που θα έκριναν τα στελέχη του στρατού, των Σωμάτων Ασφαλείας και των δημοσίων υπηρεσιών, στη διατήρηση της αναστολής των άρθρων 5, 10 και 12 των Συντάγματος που αφορούσαν τα των φυλακίσεων, συλλήψεων, δημοσίων συγκεντρώσεων, το απαραβίαστο κατοικίας και αλληλογραφίας και κυρίως στο άρθρο 3 της Συμφωνίας που αφορούσε την αμνηστία. Με το άρθρο αυτό δεν συμφωνήθηκε γενική αμνηστία που επεδίωκε η αντιπροσωπεία μας. Ενέδωσε τελικά να χορηγηθεί η αμνηστία μόνο για τα «πολιτικά» αδικήματα που τελέστηκαν από της 3ης Δεκεμβρίου 1944 και μετά. Αλλά και από αυτή την αμνηστία εξαιρέθηκαν «τα συναφή αδικήματα κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία διά την επιτυχίαν του πολιτικού αδικήματος». Μάλιστα, επειδή από την ασαφή αυτή διατύπωση (ποια ήταν τα πολιτικά αδικήματα) κινδύνευε να διωχθεί και η ΕΑΜική ηγεσία, η αντιπροσωπεία μας φρόντισε με ιδιαίτερο παράρτημα της Συμφωνίας να εξαιρεθούν, δηλαδή να αμνηστευθούν γενικά πενήντα ηγετικές προσωπικότητες που αυτή θα όριζε! *** Έτσι, από αυτά τα κενά και τις ασάφειες ξεκίνησε η νόμιμη αντιΕΑΜμική θύελλα που σάρωσε απ' άκρη σ' άκρη όλη τη χώρα, με την αιματηρή βοήθεια του παρακρατικού μηχανισμού και των εθνικιστικών ληστοσυμμοριών. Σε σημείο που ο Ι. Σοφιανόπουλος σε μια προεκλογική του συγκέντωση (εκλογές 5.3.1950) να εξομολογηθεί δημόσια ότι, αν και οι άλλοι δύο κυβερνητικοί αντιπρόσωποι στη Βάρκιζα (Π. Ράλλης και Ι. Μακρόπουλος) είχαν δεχτεί τη χορήγηση της γενικής αμνηστίας, καθώς επίσης και ο αντιβασιλέας και ο πρωθυπουργός με όλα τα μέλη της κυβέρνησης, είχαν δε καμφθεί και οι Άγγλοι, εκείνος παρέμεινε ανένδοτος μέχρι τέλους, με τη βεβαιότητα ότι θα υποχωρήσει η ΕΑΜική αντιπροσωπεία. Και πρόσθεσε: «Αν εγνώριζα όμως ότι η δεξιά θα παρασπονδήση κατά τοιούτον αναίσχυντον τρόπον παραβιάζουσα την Συμφωνίαν, θα προτιμούσα να μου κοπή το χέρι, παρά να υπογράψω την Συμφωνίαν εκείνην». Ειπώθηκε αργότερα ότι αυτός ο αριστερίζων πολιτικός (είχε εξορισθεί και επί Ι. Μεταξά) με την επιμονή του αυτή επιδίωκε να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από τις διώξεις των ΕΑΜικών αγωνιστών και συγκεκριμένα ότι οι διώξεις θα απομάκρυναν από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ μεγάλες μάζες οπαδών τους που θα τους υποδέχονταν ο νέος πολιτικός οργανισμός που σκόπευε να δημουργήσει (Σ. Πατατζής στο βιβλίο του Ιωάννης Σοφιανόπουλος). Η Συμφωνία της Βάρκιζας ξεκίνησε με αίτημα της ηγεσίας του ΚΚΕ και του ΕΑΜ από τα Τρίκαλα, όπου μετά την ήττα του Δεκέμβρη είχαν την έδρα τους και υπήρξε σφοδρό παρασκήνιο για τα πρόσωπα που θα συμμετείχαν στις συζητήσεις, γιατί οι Άγγλοι και ολόκληρος ο αντίπαλος πολιτικός κόσμος, ήθελαν να διαπραγματευτούν μόνο με το ΚΚΕ. Ο Α. Σβώλος (πρόεδρος της ΕΛΔ) ωστόσο αρνήθηκε να συμμετάσχει προσωπικά και τελικά κάμφθηκε και έστειλε τον γραμματέα της ΕΛΔ, Η. Τσιριμώκο. Δεν ήθελε φαίνεται να του επιρρίψουν και άλλες ευθύνες πέραν εκείνων που του καταλόγισε το ΚΚΕ για την ενδοτική του στάση στον Λίβανο, ως αρχηγού τότε της αντιπροσωπείας μας. *** Γνώριζε το ΚΚΕ τι θα πήγαινε να κάνει στη Βάρκιζα; Το γεγονός ότι εκείνο είχε ζητήσει τις συζητήσεις μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι γνώριζε και ότι πρέπει να είχε καθορίσει κόκκινες γραμμές, όπως θα λέγαμε σήμερα. Πού όμως ήταν αυτές οι κόκκινες γραμμές, αφού ο ΕΛΑΣ, παρά την ήττα της εφεδρικής του δύναμης της Αθήνας με τα λιανοντούφεκά της και ελάχιστων ανταρτικών του τμημάτων, ήταν ανέπαφος, παντοδύναμος και πάνοπλος σε όλη την Ελλάδα. Όταν η ΕΑΜική εξουσία και διοίκηση απλωνόταν σε όλη τη χώρα; Όταν το μέγα μέρος του λαού ήταν ακόμη με το μέρος του, όπως έδειξαν οι αμέσως μετά παλλαϊκές συγκεντρώσεις;

Εδώ δεν μπορώ να μην παρεμβάλλω και την αποκάλυψη του ταγματάρχη Θ. Μακρίδη (εφημ. "Ελευθεροτυπία" 22.5.1977), αυτού του αναγνωρισμένης αξίας επιτελικού αξ/κού του Γ.Σ. του ΕΛΑΣ και στρατιωτικού συμβούλου του ΚΚΕ, όταν ρωτήθηκε από την ηγεσία μας για τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα, που έδωσε στις 15.1.45 (τέσσερις μέρες δηλαδή μετά την Ανακωχή) και γνωμάτευσε ότι ο ΕΛΑΣ θα είναι πανέτοιμος να αντιμετωπίσει τους Άγγλους έξω από την Αθήνα το πολύ σε ένα μήνα. Και για τη συμβουλή του στον Μ. Παρτσαλίδη στις 2.2.45 στα Τρίκαλα, όταν η αντιπροσωπεία μας ξεκινούσε για την Αθήνα, ότι «σε 8-10 μέρες είμαστε έτοιμοι, παρατείνετε τις διαπραγματεύσεις και τότε τα λέμε». Μέρες που συνέπιπταν με τις συνομιλίες στη Βάρκιζα. Ο Μ. Παρτσαλίδης, που ζούσε τότε (22.5.77), δεν τον διέψευσε!

Οι παραχωρήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ κατά το προηγούμενο έτος στον Λίβανο και στην Καζέρτα, οι παλινωδίες της στις παραμονές του Δεκέμβρη, ο χαλαρός τρόπος διεξαγωγής της μάχης του Δεκέμβρη, η αδιαλλαξία της στη σύσκεψη με τον Τσώρτσιλ τις παραμονές των Χριστουγέννων, δείχνουν ότι, αν υπήρχε κάποια κόκκινη γραμμή, αυτή έφτανε μέχρι του σημείου να μην παραβιάσουν τη Συμφωνία της Μόσχας και το διεθνιστικό τους καθήκον απέναντι στη «Μητέρα Πατρίδα» χωρίς να εξασφαλίσουν τους ελάχιστους όρους ύπαρξης και δράσης της αριστεράς στα χρόνια που έρχονταν (βλ. "Αυγή" ό.π.). Άλλωστε ότι το καθήκον τους αυτό το έβαζαν πάντοτε πάνω απ' όλα το ομολόγησαν αργότερα σε επιστολή της Κ.Ε. του ΚΚΕ από 22.8.1949 προς το Κ.Κ. Αλβανίας (σχετική με τις επιχειρήσεις του ΔΣΕ σε Γράμμο - Βίτσι) που την υπογράφουν οι Ν. Ζαχαριάδης, Β. Μπαρτζιώτας, Δ. Βλαντάς, Γ. Βοντίσιος με την υποσημείωση ότι είναι σύμφωνοι και οι σ. Παρτσαλίδης και Ιωαννίδης) και όπου γράφουν ότι «Εμείς πάντα υποτάσσαμε και υποτάσσουμε τα συμφέροντα του κινήματός μας στα γενικότερα συμφέροντα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινηματος» (ΑΣΚΙ, Αρχείο ΚΚΕ κ.353 - βλ. και Ν. Κέδρος Ο Εμφύλιος στη Φλώρινα, έκδ. Βιβλιόραμα 2011).



Υπογράφοντας λοιπόν πέτυχαν το πρώτο, αλλά αρκέστηκαν σε αόριστες υποσχέσεις για το δεύτερο και στην... εγγύηση των Άγγλων, οι οποίοι όμως δεν υπέγραψαν τη Συμφωνία. Αποστράτευσαν και αφόπλισαν τον έτοιμο να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα ΕΛΑΣ, τον μόνο εγγυητή που θα μπορούσαν να έχουν, με αόριστες υποσχέσεις αφερέγγυων πολιτικάντηδων που ξεπετάχτηκαν από το πουθενά, επωφελούμενοι της πολιτικής δίνης και κρίσης στις οποίες είχε περιπέσει η χώρα μας από το μοίρασμα της Ευρώπης μεταξύ των μεγάλων και των αγγλικών όπλων. Εδώ, αν δεχθούμε ότι ήταν άπειροι στα πολιτικά παιγνίδια και τις ίντριγκες, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι το ίδιο συνέβαινε και με το θέμα της αμνηστίας όταν φρόντιζαν να συμπεριλάβουν σ’αυτήν μόνο τον εαυτό τους και μερικές ακόμη ηγετικές προσωπικότητες. Πράγμα που δείχνει ότι από τους μισερούς και συκοφαντικούς λίβελους που δέχτηκαν στον Λίβανο και στη σύσκεψη των παραμονών των Χριστουγέννων από τους άκαπνους, άπραγους και φανατικά αντιΕΑΜΙκούς πολιτικούς αντιπάλους μας και από αυτά που ειπώθηκαν μέσα στη σύσκεψη (έχουν δημοσιευθεί τα πρακτικά της) θεωρούσαν ενδεχόμενο να ακολουθήσει ό,τι ακολούθησε.

Πράγματι, μόνο από την υπογραφή της Συμφωνίας μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου 1945, μέσα σε 10 μήνες δηλαδή, όπως δήλωσε ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Ρέντης, οι ΕΑΜικοί αγωνιστές που είχαν διωχθεί για κατοχικά αδικήματα, ανέρχονταν περίπου σε 80.000, από τους οποίους οι μισοί σχεδόν βρίσκονταν ήδη στις φυλακές ως κατάδικοι ή υπόδικοι, ενώ περίμεναν εκκρεμείς 48.056 ακόμη δικογραφίες να πέσουν στα χέρια παθιασμένων δικαστών και εισαγγελέων!

Από τους αγωνιστές αυτούς ο Μ. Βασιλόπουλος είχε σπάσει το τότε ρεκόρ Γκίνες με καταδίκη από το Κακουργιοδικείο Κορίνθου 351 φορές σε θάνατο, ενώ τρεις άλλοι, ο Κ. Κιοπρές, ο Σωτ. Παπαδόπουλος και ο Γεωρ. Κολλημένος, είχαν εισπράξει από Β' Κακουργιοδικείο Αθηνών καταδίκες 127, 55 και 42 φορές σε θάνατο αντίστοιχα! Αργότερα εκτελέστηκαν.

Να λοιπόν γιατί η Συμφωνία της Βάρκιζας χαρακτηρίστηκε απ' όλους κατάπτυστη και εγγληματική και μόνο από τον Ν. Ζαχαριάδη και το ΚΚΕ ελιγμός και λάθος.

Και ποιες ήταν οι συνέπειες για τους πρωτεργάτες αυτής της Συμφωνίας; Φυσικά όχι οι διώξεις που υπέστησαν όλοι οι αγωνιστές, αφού φρόντισαν να συμπεριλάβουν εαυτούς στην αμνηστία, αλλά μόνο κομματικές. Ο μεν Γ. Σιάντος, που είχε πεθάνει το 1947, κατηγορήθηκε από τούς Ν. Ζαχαριάδη και Δ. Βλαντά το 1950 ως προβοκάτορας, χαφιές και ισόβιος πράκτορας των Άγγλων, για να αποκατασταθεί το 1958 μαζί με τον Ν. Πλουμπίδη και τον Κ. Καραγιώργη, ο δε Μ. Παρτσαλίδης να διαγραφεί αργότερα από το ΚΚΕ, για άλλους όμως λόγους.

Του Μάνου Ιωαννίδη («Αυγή» 11/02/2012) Ο Μάνος Ιωαννίδης είναι συνταξιούχος δικηγόρος. Υπήρξε κατά την Κατοχή καπετάνιος του λόχου ΕΛΑΣ Βύρωνα Αθηνών, φοίτησε στη Σχολή Αξ/κών του Γ.Σ. ΕΛΑΣ στο Βουνό, ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός και στη συνέχεια τοποθετήθηκε επιτελής του Προτύπου Τάγματος της Α' Ταξιαρχίας Αθηνών που έδρευε στην Καισαριανή. Eίναι συγγραφέας του βιβλίου «Φάκελος Νο 9745/Β - Στα χρόνια του Μεγάλου Αγώνα» (εκδ. Μέδουσα)

8.2.17

Σήμερα, Πέμπτη, ο Μητσοτάκης στον Κορυδαλλό.

Περιοδεία σε περιοχές του Πειραιά αναμένεται να πραγματοποιήσει σήμερα, Πέμπτη 9/2/17, ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο Πρόεδρος της ΝΔ θα επισκεφθεί το εμπορικό κέντρο του Δήμου Κορυδαλλού, όπου θα συνομιλήσει και με κατοίκους της πόλης μας κλείνοντας την σημερινή περιοδία του.

Μένει να δούμε βέβαια αν ο Πρόεδρος της ΝΔ θα χει δίπλα του τον επικεφαλή της Δημοτικής παράταξης της ΝΔ στον Κορυδαλλό κ. Γιάννη Διάκο, ο οποίος ήταν κι ο άνθρωπος που στήριξε την εκλογή Μητσοτάκη στον Κορυδαλλό όταν οι υπόλοιποι της ΝΔ βρίσκονταν δίπλα σε υπόλοιπους και στα δημοτικά σχήματα κολοτούμπας... ή θα χει κοντά του τους κολοτούμπες της πόλης μας;;;

Αρχικά ο κ. Μητσοτάκης θα επισκεφθεί το εργοτάξιο του Μετρό στο Δημοτικό Θέατρο και στη συνέχεια το βιομηχανικό – επιχειρηματικό πάρκο Σχιστού, όπου θα συναντηθεί με επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται εκεί.

1.2.17

Σώρρας: Πες για τες παλιές μου ΓΚΟΜΕΝΟΥΣ!!!

"Γλώσσα λανθάνουσα αλήθεια λέει", λέγει ο σοφός λαός μας κι εδώ, στο 3:18, ο Σώρρας στη συνέντευξη με τον Σρόϊντερ αντί για "γκόμενες" λέει "γκόμενους"....

19.1.17

Το πρόσωπο του τέρατος - Μάνος Χατζιδάκις

"Το πρόσωπο του τέρατος και ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε"

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. (...)

Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω;

Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;

Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι απ τους εχθρούς.

Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.

- Πώς λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.
- Βασίλης, του απαντώ.
- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του.
Μου λέει:
- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν.
Γιατί θα τον ξαναδώ:
Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει. (...)

Πώς θ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας; (...)

Κυριακή, 30 Ιουλίου 1978 -Από το βιβλίο: «Τα Σχόλια του Τρίτου», Εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1980.