Ακούστε τώρα την ιστορία του Σωκράτη, ενός νεαρού Έλληνα δημοσιογράφου, συνεργάτη του Μάκη του Ζούγκλα, που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του. Αλλά πικρές οι βουλές του Θεού και σκοτεινές οι ψυχές των μεγαλοεπιχειρηματιών.Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας νεαρός δημοσιογράφος που τον έλεγαν Σωκράτη και εργαζόταν για έναν μεγαλοδημοσιογράφο που τον έλεγαν Μάκη.
Ο Σωκράτης ήταν πολύ εργατικός και, όταν έμαθε όλα τα κόλπα, θέλησε να ανοίξει τα φτερά του, να φύγει μακριά από το αφεντικό του και να στήσει τη δική του δουλειά.
Βέβαια, πάνω στον ενθουσιασμό του, ξέχασε πως δεν είναι εύκολο να φύγεις από μια συμμορία, γιατί είσαι επικίνδυνος για τους άλλους συμμορίτες, αφού αφενός ξέρεις όλα τα μυστικά της συμμορίας και αφετέρου θα τους φας τις δουλειές.
Ο Σωκράτης τα κατάφερε πολύ καλά και δημιούργησε ένα μπλογκ –το troktiko- που έγινε μεγάλο και τρανό. Τα μέλη της πρώην συμμορίας –αλλά και των άλλων συμμοριών- κατηγορούσαν το μπλογκ του Σωκράτη αλλά το διάβαζαν πρωί, μεσημέρι και βράδυ, για να μη χάσουν ούτε λέξη.
Η κυριότερη κατηγορία για το μπλογκ του Σωκράτη ήταν πως ήταν «κίτρινο», ενώ οι εφημερίδες τους, τα περιοδικά τους, τα κανάλια τους και τα ραδιόφωνά τους δεν είναι κίτρινα – είναι όλα από BBC και πάνω.
Κίτρινο-ξεκίτρινο, το μπλογκ του Σωκράτη έγινε το πρώτο ΜΜΕ της χώρας και είχε εκατομμύρια επισκέπτες, ενώ οι δικές τους εφημερίδες πήγαιναν καρφί για λουκέτο. Από την άλλη, μια χρεοκοπημένη χώρα με αμόρφωτους και αποβλακωμένους κατοίκους κίτρινα θα διαβάζει. Τι θέλετε να διαβάζει; Την Κική Δημουλά;
Οι δουλειές του Σωκράτη πήγαιναν πολύ καλά. Έγινε διευθυντής στον ραδιοφωνικό σταθμό Ρέμα και ήταν σύμβουλος του μεγαλοεπιχειρηματία Δημήτρη Μακρυμηνά, ο οποίος είχε κάτι προβληματάκια με τη Δικαιοσύνη, γιατί μάλλον δεν είχε λαδώσει τους σωστούς ανθρώπους όπως κάνουν οι υπόλοιποι.
Ο Σωκράτης αισθανόταν πια πολύ δυνατός και σίγουρος για τον εαυτό του. Αισθανόταν τόσο δυνατός, που αποφάσισε να εκδώσει και εφημερίδα. Τι την ήθελες την εφημερίδα Σωκράτη μου;
Οι άλλες συμμορίες εξοργίστηκαν, όταν έμαθαν πως ο Σωκράτης ετοιμαζόταν να εκδώσει εφημερίδα. Όχι, βέβαια, για τον Σωκράτη, αλλά για τον μεγαλοεπιχειρηματία που κρυβόταν πίσω από τον Σωκράτη. Έπρεπε να του στείλουν αμέσως ένα ξεκάθαρο μήνυμα…
Το τέλος του παραμυθιού δεν το γράφω. Το αφήνω στη φαντασία σας.
(Δεν συνηθίζω να αναφέρομαι σε άλλα μπλογκ. Για την ακρίβεια, το κάνω μόνο όταν έχω να γράψω κάτι θετικό - κριτές των μπλογκ είναι οι αναγνώστες τους, όχι οι άλλοι μπλόγκερ. Νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι στο troktiko και σίγουρα είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι στον Σωκράτη Γκιόλια. Μακάρι να ήταν στη ζωή και να μην υπήρχε λόγος να γραφτεί αυτό το κείμενο. Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί.)
