Από την 10/2/2016 γραψαμε: Έχοντας κηρύξει τέτοιον οργανωμένο πόλεμο οι δύο μεγαλύτερες "αθλητικές φατριές" προς τον κ. Κοντονή, τι άλλο χρειάζεται κάποιος για να καταλάβει πως ίσως είναι ο πρώτος στην Ελλάδα που και προφανώς κάνει καλά τη δουλειά του στο πολύ βρώμικο κομμάτι του ποδοσφαίρου....
Την οριστική διακοπή κάθε διαδικασίας και αγώνα του Κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο, αποφάσισε ο υφυπουργός Αθλητισμού, Σταύρος Κοντονής, προειδοποιώντας ότι δεν θα διστάσει να προχωρήσει άμεσα σε περαιτέρω αποφάσεις αν συνεχιστούν τα θλιβερά φαινόμενα στο χώρο του αθλητισμού.
Ολόκληρη η ανακοίνωση
1.Η καταδίκη της βίας και των αγριοτήτων στους αγωνιστικούς χώρους γίνεται από την κυβέρνηση χωρίς αιρέσεις, αστερίσκους και προϋποθέσεις. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση λειτουργεί υπονομευτικά στις προσπάθειες που καταβάλλονται να παταχθούν τα αντικοινωνικά φαινόμενα και στην ουσία τα υποθάλπει και τα νομιμοποιεί.
2. Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι ο ίδιος διαιτητής ο οποίος εφάρμοσε αυστηρά τον κανονισμό της Ε.Π.Ο. (και όχι νόμο όπως ορισμένοι αναφέρουν) τον Νοέμβριο για τα ίδια και χειρότερα γεγονότα αποπειράθηκε τρεις φορές κατά παράβαση των ίδιων κανονισμών, να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το χθεσινό αγώνα.
3. Επίσης εύλογα είναι τα ερωτηματικά που συνεχώς προκαλούνται στην κοινή γνώμη, ως προς τα κριτήρια ορισμού διαιτητών από την Κ.Ε.Δ. σε κρίσιμους αγώνες, όταν κατά τεκμήριο, ικανότεροι διαιτητές ορίζονται να διαιτητεύσουν λιγότερο κρίσιμους αγώνες. Οι διοικήσεις της Ε.Π.Ο. και της Κ.Ε.Δ. οφείλουν να δώσουν ουσιαστικές απαντήσεις και να μην παριστάνουν τους θιγόμενους.
4.Είναι ανάγκη στη σημερινή κατάσταση όλοι οι παράγοντες των ομάδων να αντιληφθούν ότι εμπρηστικές δηλώσεις, μετάθεση ευθυνών πάντα σε άλλους για όσα συμβαίνουν και δικαιολόγηση των εκτρόπων, δημιουργούν περιβάλλον καταστροφής, διάλυσης και ανυποληψίας του ποδοσφαίρου.
5.Αποδεικνύεται από τα πράγματα ότι η Ε.Π.Ο. δεν είναι ικανή να παρέμβει με γενναίες λύσεις στις διαχρονικές παθογένειες που η ίδια με τις πρακτικές της δημιούργησε. Η ανισονομία, η αναξιοπιστία και η εσωστρέφεια έχουν ως αποτέλεσμα την εκτεταμένη βία στους αγωνιστικούς χώρους και συνιστούν τη βασική αιτία της σημερινής εξέλιξης.
6.Υπό τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί και κυρίως της έντονης καχυποψίας και αμφισβήτησης που οδηγούν στην αναξιοπιστία, σε βαρβαρότητες στους αγωνιστικούς χώρους και τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης και της έννομης τάξης, αποφασίστηκε η οριστική διακοπή κάθε διαδικασίας και αγώνα του Κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο όπως προβλέπεται στο Νόμο και αφού τηρήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες.
7.Η κυβέρνηση παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις. Όσοι δε, δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη όσα με συνέπεια και μεθοδικότητα πράττει, να γνωρίζουν ότι δεν θα διστάσει να προχωρήσει άμεσα σε περαιτέρω αποφάσεις.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα no politica. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα no politica. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
10.2.16
200 βάζελοι την έπεσαν στο σπίτι του ΚΟΝΤΟΝΗ,
εορταστικά αλλά τελικά πήγαν σε λάθος σπίτι!!!
Από την άλλη στο λιμάνι με τα ίδια σπρέϋ που γράφτηκαν εκατοντάδες υβριστικά συνθήματα για ανθρώπους του βάζελου και σχέσεις τους με ναρκωτικά και άλλα ερωτικά θέματα με το ίδιο μάυρο σπέρϋ σε ερυθρόλευκη βάση γραφήκαν τον τελευταίο καιρό υβριστικά για τον Υπουργό Αθλητισμού τον κ. Κοντονή!!!
Έχοντας κηρύξει τέτοιον οργανωμένο πόλεμο οι δύο μεγαλύτερες "αθλητικές φατριές" προς τον κ. Κοντονή, τι άλλο χρειάζεται κάποιος για να καταλάβει πως ίσως είανι ο πρώτος στην Ελλάδα που και προφανώς κάνει καλά τη δουλειά του στο πολύ βρώμικο κομμάτι του ποδοσφαίρου....
Υ.Γ. λαγουδάκια, την επόμενη ας είσαστε πιο εύστοχοι με την οικία μην πηγαίνεται μπροστά από ξένα σπίτια...
4.5.15
σιδερογροθιά στο στομάχι των φιλάθλων του Ολυμπιακού...
Από το δήθεν "no Politica" των προσωρινών διαχειριστών του Ολυμπιακού στο επικίνδυνο "no Egefalica"... 
Αν είναι δυνατον, σε περίοπτη θεση στο Λιμάνι του Πειραιά ακριβώς δίπλα σε Χριστιανικό Ιερό Ναό και τη θέση του Έφηβου Ολυμπιακού του δαφνοστεφανομένου έχει πάρει μία σιδερογροθιά δαφνοστεφανομένη!!!!
Σιδερογροθιά στο στομάχι κάθε γνήσιου Ολυμπιακού και κάθε βέρου Πειραιώτη αποτελεί αυτο το αίσχος!
Είναι άθλια, εικόνα φρίκης και ύπουλη επιβουλή διδασκαλίας φθόνου προς τους λιλιπούτειους ολυμπιακούς του Πειραιά, όπως αντίστοιχα έκαναν οι Τούρκοι με τους γενείτσαρους προς τους λιλιπούτειους Ολυμπιακούς.
Εδώ είμαστε μάγκες Πειραιώτες γνήσιοι Ολυμπιακοί και έχουμε και λόγο και έχουμε και κούτελο, οι σιδερογροθιές και οι πεταλούδες είναι για τις κότες!!!
Υ.Γ. 1. τελικά πόσα δίκια να έχει ο Κοντονής;;;
Υ.Γ. 2. καθώς οι προσόψεις των κτιρίων είναι δημόσιες την ευθύνη αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου φέρει η Πολεοδομία Πειραιά γι αυτό το χάλι.
Σιδερογροθιά στο στομάχι κάθε γνήσιου Ολυμπιακού και κάθε βέρου Πειραιώτη αποτελεί αυτο το αίσχος!
Είναι άθλια, εικόνα φρίκης και ύπουλη επιβουλή διδασκαλίας φθόνου προς τους λιλιπούτειους ολυμπιακούς του Πειραιά, όπως αντίστοιχα έκαναν οι Τούρκοι με τους γενείτσαρους προς τους λιλιπούτειους Ολυμπιακούς.
Εδώ είμαστε μάγκες Πειραιώτες γνήσιοι Ολυμπιακοί και έχουμε και λόγο και έχουμε και κούτελο, οι σιδερογροθιές και οι πεταλούδες είναι για τις κότες!!!
Υ.Γ. 1. τελικά πόσα δίκια να έχει ο Κοντονής;;;
Υ.Γ. 2. καθώς οι προσόψεις των κτιρίων είναι δημόσιες την ευθύνη αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου φέρει η Πολεοδομία Πειραιά γι αυτό το χάλι.
30.4.15
Η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας κατάλληλος χώρος για πολυπληθείς σημαντικές δίκες εκτός του Κορυδαλλού, είναι πλέον επιτακτική.
Στον Κορυδαλλό γίνονται δίκες εδώ και δεκαετίες, όπως η "Δίκη της χούντας" το 1975.... ...όμως κάπος ξαφνικά και όψιμα, βέβαια, ο Δήμαρχος Κορυδαλλού αντιλήφθηκε τις δίκες αυτές στην πόλη μας...
...κι έτσι πρόσφατα έστω και προσχηματικά στον γολγοθά της προβολής υπάρχει αντίδραση σε μία ανηπόφορη και άκρως δύσκολη κατάσταση για την πόλη μας... (εδώ μην ξεχνάμε πως ο ίδιος Δήμαρχος που σήμερα δείχνει να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο από τις φυλακές δίπλα στα σχολεία της πόλης είναι ο ίδιος που πήγαινε τα παιδάκια του Δημοτικού στις φυλακές με τυμπανοκρουσίες και που μας έλεγε με δελτία τύπου πως οι φυλακές άδειασαν και τις περιπάτησε μαζί με τον Υπουργό της ΝΔ κ. Χατζηδάκη.. κι ύστερα ... κι ύστερα έφτασαν οι νέες φυλακές υπερυψιλής ασφάλειας... Υ.Γ. Οικοδομική άδεια έχουν;;;).
Ακολουθεί το ρεπορτάζ από την "Εφημερίδα των Συντακτών" με συντάκτες: Μάνος Τσαλδάρης, Αντα Ψαρρά που αφορά "Ερχονται ηχηρές διώξεις για το «Noor One»" και φυσικά και την πόλη του Κορυδαλλού....
Φαίνεται ότι η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας κατάλληλος χώρος για πολυπληθείς δίκες είναι πλέον επιτακτική. Η πληθώρα εγκληματικών οργανώσεων στην Ελλάδα και η εξάρθρωσή τους επιβάλλουν δικαστικές αίθουσες τύπου... αμφιθεάτρου. Φυσικά αυτό προϋποθέτει να φτάνουν οι δίκες αυτές κάποτε στο ακροατήριο, να προχωράει απρόσκοπτα η εκδίκαση χωρίς συνεχείς αναβολές και διακοπές, με τη δικαστική εξουσία να αποδεικνύει εμπράκτως στους πολίτες ότι επιμένει στην απόδοση δικαίου.
Αλλη μια μεγάλη υπόθεση πολλών και «μαύρων» εκατομμυρίων φαίνεται ότι φτάνει πλέον κοντά στην ακροαματική διαδικασία. Οπως συχνά συμβαίνει σε υποθέσεις που αφορούν πολλά εκατομμύρια ευρώ και μεγάλα δίκτυα παρανομίας, τους κατηγορουμένους συντρέχουν μεγάλα δικηγορικά γραφεία, των οποίων οι συνεργάτες έχουν τη νομική επάρκεια να οδηγήσουν στην καλύτερη δυνατή ποινική μεταχείριση. Στη συγκεκριμένη μάλιστα υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης που μετέφερε με πλοίο δύο τόνους ηρωίνη, στην οποία ενεπλάκησαν διεθνείς και ελληνικές αρχές, οι αμερικανικές αρχές φέρεται να δήλωσαν εντυπωσιασμένες «για τους ακριβοπληρωμένους δικηγόρους που σπεύδουν να αναλάβουν την υπεράσπιση των κατηγορουμένων».
Το χρονικό
Η υπόθεση αφορά την επιτυχή έκβαση της διεθνούς αστυνομικής επιχείρησης που οδήγησε πέρσι το καλοκαίρι στην ανακάλυψη φορτίου με πάνω από δύο τόνους ηρωίνη και του καρτέλ που βρίσκεται πίσω από το κερδοφόρο εμπόριο του θανάτου. Θυμίζουμε ότι στις 22/6/2014, έπειτα από εξάμηνη παρακολούθηση εντοπίστηκαν δύο τόνοι ηρωίνης που είχαν μεταφερθεί με νταλίκες από το δεξαμενόπλοιο «Noor One» (που παρέμενε αγκυροβολημένο από τις 7 Ιουνίου) στα ανοιχτά της Ελευσίνας, σε αποθήκη και βίλα στο Κορωπί και στη Φιλοθέη. Είχαν συλληφθεί τότε όλα τα μέλη του πληρώματος, ένας Ελληνας οδηγός νταλίκας, μια Ελληνίδα εκπρόσωπος της πλοιοκτήτριας εταιρείας και όλη η οικογένεια ενός εφοπλιστή, με τις κατηγορίες για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών κ.λπ. («Εφ.Συν.», 22/6/2014 και 23/6/2014).
Το πρόσωπο-κλειδί της επιχείρησης «φωτογραφήθηκε» από τον Τύπο, από κανάλια όπως ο ΣΚΑΪ, αλλά και με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο. Τα δημοσιεύματα αφορούν και τη στενή συνεργασία του με πρόεδρο μεγάλης ΠΑΕ. Τα πρώτα βέλη είχαν εκτοξευτεί μάλιστα από παράγοντες άλλων ΠΑΕ. Σε συνέντευξή του (21/11/2014) ο Δημ. Μελισσανίδης, αναφέρει: «Με αναγκάζουν να πω για το “Noor One” που μετέφερε τόνους ηρωίνης. Ξέρετε όλοι τη σχέση του Α.Κ. Δεν θέλω να τοποθετηθώ πάνω σε όσα γράφτηκαν. Οταν θα πάρω τις καταθέσεις στα χέρια μου θα μιλήσω».
•Αθλητικό ιστολόγιο Συνδέσμου Φιλάθλων την ίδια περίοδο έγραφε: «Εξαφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες από την πιάτσα και το περιβάλλον του ισχυρού άνδρα... ο επί πολλά χρόνια εξ απορρήτων και δεξί χέρι του, Α.Κ. Ο συγκεκριμένος διατηρεί εταιρεία εμπορίας πολυτελών αυτοκινήτων, ένας χώρος που έχει πληγεί σφοδρά από την οικονομική κρίση και γι’ αυτόν τον λόγο αναζήτησε και άλλους χώρους για να δραστηριοποιηθεί. Το περίεργο είναι ότι άρχισε τα ταξίδια και τις πολυήμερες διαμονές στο Ντουμπάι, όπου έγινε και η μεγάλη “μπίζνα” του πλοίου “Noor One”».
•Το Newsbomb γράφει: «Ως ιδιοκτήτης του πλοίου φέρεται να είναι και ο επιχειρηματίας Α.Κ., στην κατοχή του οποίου φέρεται να υπήρξε το “Noor One”. Πρόκειται για τον επιχειρηματία που τον Δεκέμβριο του 2013 δέχτηκε δολοφονική (επίθεση) από αγνώστους έξω από τα γραφεία της εταιρείας του, αντιπροσωπείας αυτοκινήτων στον Αλιμο, και το όνομά του “έπαιξε” για πρώτη φορά στην υπόθεση του “Noor One”, σε σχετικό ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ».
•Αρχικά ο επιχειρηματίας αντιμετωπιζόταν ως μάρτυρας και χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα της «Καθημερινής» (15/11/2014) που αναφέρει: «Αντίθετα, κόντρα στο πνεύμα του βουλεύματος, ο επιχειρηματίας Α.Κ., που εμφανίζεται να έφερε σε επαφή μεταξύ τους τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση, κατέθεσε προ ημερών στην ανακρίτρια με την ιδιότητα του μάρτυρα», όμως από τις έρευνες η θέση του επιχειρηματία επιβαρύνεται.
•Παράλληλα, «Το Βήμα» (17/4/2015) γράφει: «Σύμφωνα με στοιχεία που προέκυψαν από αλληλογραφία των δικαστικών λειτουργών με ελληνικές διπλωματικές Αρχές στο Ντουμπάι, η εταιρεία δημιουργήθηκε το 2013 από Ελληνα επιχειρηματία, ο οποίος σχετιζόταν και με μεγάλη ΠΑΕ. Το όνομα του συγκεκριμένου επιχειρηματία έχει μνημονευθεί σε καταθέσεις για την εισαγωγή της ηρωίνης, αλλά θεωρείται πλέον πιθανόν ότι θα κατηγορηθεί για την υπόθεση αυτή. “Επιβαρυντικό” στοιχείο θεωρείται ένα mail που έστειλε σε εμπλεκόμενο στην υπόθεση σχετικά με έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων του, για τα οποία εξετάζεται αν χρησιμοποιούνταν σε άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών».
Βήμα βήμα η εξάρθρωση του καρτέλ
Για 11 μήνες η ανακρίτρια Μαρία Σκάρπου και αξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος ερευνούσαν την υπόθεση, έχοντας στη διάθεσή τους πολύτιμες πληροφορίες από άρσεις τηλεφωνικού απορρήτου, αλλά και σημαντικό μάρτυρα αξιωματικό που πρόσφερε πολύτιμη υπηρεσία στην εξάρθρωση του καρτέλ. Οι ανακριτικές Αρχές με επίμονες και συστηματικές έρευνες εντόπισαν το πρόσωπο-κλειδί της όλης επιχείρησης, τον φερόμενο ως αληθινό εγκέφαλό της, ψάχνοντας τα ίχνη και τη διαδρομή της ναυτιλιακής εταιρείας Arab Waves, με έδρα την ελεύθερη ζώνη της Χαμρίγια, στο εμιράτο Σάρτζα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέθεταν οι ελληνικές, αλλά και αλλοδαπές διωκτικές αρχές, τα ναρκωτικά από τις ασιατικές χώρες εισάγονται μέσω του λιμένα Κερατσινίου με πλοία και στη συνέχεια προωθούνται στην Ευρώπη. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες -αναφέρει αξιωματικός του Λιμενικού- η εγκληματική οργάνωση εισήγε μεγάλες ποσότητες ηρωίνης μέσω πλοίων με κοντέινερ που εναπόθεταν στον λιμένα του Πειραιά και εν συνεχεία τις αποθήκευαν στην περιοχή της Φιλοθέης και του Κορωπίου».
Εγκέφαλος και συνεργάτες
Ορισμένα από τα έγγραφα που ανταλλάχτηκαν για την εξιχνίαση της υπόθεσης... | Η αλληλογραφία των ελληνικών Αρχών με τα Εμιράτα επιβεβαίωσε ότι Ελληνας επιχειρηματίας ήταν ιδιοκτήτης και διαχειριστής εταιρείας, η ο οποία –όπως αναφέρεται στην κατάθεση στελέχους του Λ.Σ. που έχει στη διάθεσή της η «Εφ.Συν.»- «ουδέποτε είχε προβεί σε οιαδήποτε από τις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να λειτουργήσει σύμφωνα με τον σκοπό της». Μέσα από τη δικογραφία προκύπτει ότι ο συγκεκριμένος φερόμενος ως εγκέφαλος στέλνει mail σε άλλο εμπλεκόμενο στην υπόθεση σχετικά με την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων επιβεβαιώνοντας και τη σχέση του με το πλοίο και με το φορτίο.
Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να δρομολογήσουν άμεσα νέες διώξεις, τόσο σε βάρος του συγκεκριμένου επιχειρηματία, όσο και σε βάρος των συνεργών του που γνώριζαν για το φορτίο του «Noor One». Τελικά οι αρχικές βεβαιότητες για βασικό ρόλο του εφοπλιστή-ιδιοκτήτη της βίλας στο Ψυχικό, Μ.Γ., έχουν ανατραπεί αφού κατά την εξέλιξη της έρευνας ο συγκεκριμένος δεν αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα των επικεφαλής του καρτέλ. Από την πρώτη στιγμή ο ίδιος υποστήριζε ότι είναι αθώος.
Αντίθετα, απειλήθηκε η ζωή του και στην κατάθεσή του αναφέρει: «Μετά την κατάθεσή μου τον Νοέμβριο, οι πιέσεις και οι απειλές έγιναν αφόρητες στο να μην αποκαλύψω τίποτα. Εφτασαν σε σημείο άτομα, που έβαλε ο κάπτεν Τζορτζ, να αποπειραθούν να με μαχαιρώσουν. Το κατήγγειλα στον αρχιφύλακα και εκείνος άμεσα φρόντισε να μεταφερθώ σε άλλη πτέρυγα, όπου οι απειλές συνεχίζουν μέσω ατόμων εκτός πτέρυγας». Κατονόμασε, δε, τον συνεργάτη του επιχειρηματία εγκεφάλου της επιχείρησης, κάπτεν Τζορτζ, ως τον άνθρωπο που μετέφερε την ηρωίνη στην Ελλάδα.
Εταιρεία μιας (και καλής) χρήσης
Tα κατασχεθέντα από το δεξαμενόπλοιο «Noor One» | ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΣΩΜΑ/ STR Από τις μαρτυρικές καταθέσεις του αξιωματικού του Λ.Σ. προέκυψε ανάγλυφα ολόκληρη η διαδρομή του φορτίου θανάτου και η αφετηρία των ερευνών: «Από πηγή που είχε η υπηρεσία μας για την υπόθεση της διακίνησης των δύο τόνων ηρωίνης, περιήλθαν πληροφορίες ότι είχε συσταθεί εταιρεία διαχείρισης πλοίων, με την ονομασία “Arab Waves”, η οποία επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της εν λόγω διακίνησης».
Μέσα από τα έγγραφα αλλά και από τις καταθέσεις των υπόπτων προκύπτει ότι η εν λόγω εταιρεία συστάθηκε στις 9/9/2013 με διάρκεια ισχύος ενός έτους (ενώ η χρονική διάρκεια τέτοιων εταιρειών είναι 2 έτη). Ως ιδιοκτήτης και διαχειριστής φέρεται ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, ενώ η λήξη «εργασιών» της εταιρείας, με αντικείμενο δραστηριότητας τη διαχείριση και ναύλωση πλοίων, γίνεται εσπευσμένα στις 28/9/2014.
Ο αξιωματικός δηλώνει ότι: «Από τις πληροφορίες μας, η εν λόγω εταιρεία ουδέποτε είχε προβεί σε οιαδήποτε από τις παραπάνω ενέργειες προκειμένου να λειτουργήσει σύμφωνα με τον σκοπό της» και προσθέτει: «Τον Ιούλιο του 2014, φαίνεται να έχει γίνει ενημέρωση των στοιχείων της εν λόγω εταιρείας και αφαιρέθηκαν από το σχετικό site όλα τα δεδομένα, ακόμη και η επωνυμία της, ενώ τελικά διεγράφη από τη FREE ZONE στις 21/1/2015 λόγω μη πληρωμής».
Οι καταθέσεις βοούν
Ο λιμενικός σημειώνει τη βεβαιότητά του πως εξ αρχής είναι δεδομένο ότι το πλοίο δεν προοριζόταν για να μεταφέρει πετρέλαιο: «Θεωρώ αδύνατο το “Noor” να προοριζόταν γι’ αυτή τη δουλειά, διότι η δυνατότητα φόρτωσης που είχε ως “Κύθνος” (προηγούμενη ονομασία του πλοίου), προκειμένου να προσεγγίσει ελληνικά λιμάνια δεν ξεπερνούσε τους 500 τόνους, οπότε η ποσότητα που εζητείτο θα απαιτούσε πέντε ταξίδια και έτσι το κόστος μεταφοράς καθιστούσε τη δουλειά αυτή απαγορευτική».
•«[...] ο Μ. μου ζήτησε ένα πλοίο μου για ένα “δύσκολο” φορτίο, όπως μου είπε. Οταν τον ρώτησα τι ήταν αυτό το φορτίο, μου είπε ότι είναι ναρκωτικά με προορισμό την Ελλάδα. Τότε εγώ αρνήθηκα και του είπα ότι δεν έχω κανέναν λόγο να το κάνω, γιατί η δουλειά μου πήγαινε πολύ καλά και είχα φτάσει να διαχειρίζομαι έξι πλοία. Τότε στην προσπάθειά του να με πείσει με ενημέρωσε ότι το έχουν ξανακάνει χωρίς κανένα πρόβλημα. Στην ερώτησή σας, γιατί έπρεπε να συσταθεί η εταιρεία με αυτή τη δραστηριότητα για τη διακίνηση των ναρκωτικών και συγκεκριμένα για τη διοχέτευση των χρημάτων αγοράς αυτών, σας απαντώ ότι επειδή η αγορά τόσο μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών προφανώς απαιτεί τεράστια ποσά, ύψους άνω των 15.000.000 δολαρίων, τα οποία προφανώς δεν μπορούν να μεταφερθούν σε μετρητά και αφετέρου ο προμηθευτής που θα λάμβανε τα χρήματα προφανώς θα έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να τα εμφανίσει στο τραπεζικό σύστημα. Είναι εύλογο να συσταθεί εταιρεία όπως η “Arab Waves” για διακίνηση τόσο μεγάλων χρηματικών ποσών».
•«Σε ερώτησή σας γιατί έστειλε το αντίγραφο του διαβατηρίου του σε εμένα σας απαντώ ότι τελικός αποδέκτης ήταν ο πράκτορας που είχε επιληφθεί της σύστασης της εταιρείας “Arab Waves”, προφανώς για να ενεργοποιηθεί ο λογαριασμός της εν λόγω εταιρείας και να είναι δυνατή η κίνηση αυτού».
•Η ιδιοκτήτρια του πλοίου λέει κάτι επίσης πολύ σημαντικό, ότι ο συγκεκριμένος Ελληνας επιχειρηματίας γνώριζε ότι το πλοίο θα έρθει στην Ελλάδα ήδη από τον Απρίλιο: «Το ότι το πλοίο θα ερχόταν στην Ελλάδα μού το είπε ο (σ.σ. Ελληνας επιχειρηματίας) από τον Απρίλιο. Για τις ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για την αγορά του πλοίου μεσολάβησε ο ίδιος. Οτιδήποτε άλλο γινόταν με τη μεσολάβησή του, τον οποίο εμπιστευόμασταν. Ο επιχειρηματίας μιλούσε με τον κάπτεν Τζορτζ. Εγώ αν ήθελα να μάθω για το πλοίο, επικοινωνούσα με τον συγκεκριμένο».
•«Ο Κ. όταν ερχόταν στο Ντουμπάι τις περισσότερες φορές έμενε στο ξενοδοχείο “Westin”, όπου το κόστος διαμονής ανέρχεται σε 500-2.000 ευρώ το βράδυ, ανάλογα με τη σεζόν, ενώ σχετικά με την οικονομική του κατάσταση έχω να αναφέρω ότι γνωρίζω ότι λόγω της πτώσης στην αγορά του αυτοκινήτου είχε υποστεί τεράστια οικονομική καταστροφή».
•«Στην ερώτησή σας αν έκανε δουλειές με πετρέλαια στο Ντουμπάι σάς απαντώ ότι δεν γνωρίζω. Σημειώνω ότι μετά την άρνησή μου στον Μ. να του παράσχω πλοίο, προέκυψε η δουλειά του “Noor One”. Τη συζήτηση είχε κάνει ο Μ. στον Κ. παρουσία και δική μου, όπου μας ενημέρωσε για τη δουλειά που θα έκανε με τον Φ. στη Λιβύη, ότι είχε βρεθεί πλοίο, το “Noor One”, ενώ με διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι μιλάει μόνο με τον Κ».
•«[...] ο Χαμούντα ήταν ένα πρόσωπο στενά συνεργαζόμενο και μαζί μου και με τον Μ. προς εξεύρεση πληρωμάτων-πετρελαίων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποίησε τον Χαμούντα για να βάλει το πλήρωμα στο “Noor” και του είπε να επικοινωνεί μαζί μου στην προσπάθειά του να εμπλακώ στη διαδικασία της διέλευσης όπως και του κατάπλου στην Ελευσίνα. [...] Στην ερώτησή σας σχετικά με τα αρχικά GFTK που με ρωτάτε έχω να σας πω ότι αφορούν αρχικά επωνύμων και συγκεκριμένα Γ.-Φ.-Τ.-Κ. Αναφέρω ότι η εταιρεία GFTK συστήθηκε από τον δικηγόρο @@@ με σκοπό να μεταβιβαστούν οι μετοχές του “Noor” στην εταιρεία GFTK όταν θα αποπληρωνόταν το συμφωνηθέν τίμημα [...] Ο Κ. δεν ήθελε να φαίνεται στην εταιρεία GFTK και είχε αντιδράσει έντονα λόγω της υπάρξεως του γράμματος Κ που παρέπεμπε στο επίθετό του».
Η συνέχεια της «αγγελικά πλασμένης» οργάνωσης στο δικαστήριο...
...κι έτσι πρόσφατα έστω και προσχηματικά στον γολγοθά της προβολής υπάρχει αντίδραση σε μία ανηπόφορη και άκρως δύσκολη κατάσταση για την πόλη μας... (εδώ μην ξεχνάμε πως ο ίδιος Δήμαρχος που σήμερα δείχνει να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο από τις φυλακές δίπλα στα σχολεία της πόλης είναι ο ίδιος που πήγαινε τα παιδάκια του Δημοτικού στις φυλακές με τυμπανοκρουσίες και που μας έλεγε με δελτία τύπου πως οι φυλακές άδειασαν και τις περιπάτησε μαζί με τον Υπουργό της ΝΔ κ. Χατζηδάκη.. κι ύστερα ... κι ύστερα έφτασαν οι νέες φυλακές υπερυψιλής ασφάλειας... Υ.Γ. Οικοδομική άδεια έχουν;;;).
Ακολουθεί το ρεπορτάζ από την "Εφημερίδα των Συντακτών" με συντάκτες: Μάνος Τσαλδάρης, Αντα Ψαρρά που αφορά "Ερχονται ηχηρές διώξεις για το «Noor One»" και φυσικά και την πόλη του Κορυδαλλού....
Φαίνεται ότι η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας κατάλληλος χώρος για πολυπληθείς δίκες είναι πλέον επιτακτική. Η πληθώρα εγκληματικών οργανώσεων στην Ελλάδα και η εξάρθρωσή τους επιβάλλουν δικαστικές αίθουσες τύπου... αμφιθεάτρου. Φυσικά αυτό προϋποθέτει να φτάνουν οι δίκες αυτές κάποτε στο ακροατήριο, να προχωράει απρόσκοπτα η εκδίκαση χωρίς συνεχείς αναβολές και διακοπές, με τη δικαστική εξουσία να αποδεικνύει εμπράκτως στους πολίτες ότι επιμένει στην απόδοση δικαίου.
Αλλη μια μεγάλη υπόθεση πολλών και «μαύρων» εκατομμυρίων φαίνεται ότι φτάνει πλέον κοντά στην ακροαματική διαδικασία. Οπως συχνά συμβαίνει σε υποθέσεις που αφορούν πολλά εκατομμύρια ευρώ και μεγάλα δίκτυα παρανομίας, τους κατηγορουμένους συντρέχουν μεγάλα δικηγορικά γραφεία, των οποίων οι συνεργάτες έχουν τη νομική επάρκεια να οδηγήσουν στην καλύτερη δυνατή ποινική μεταχείριση. Στη συγκεκριμένη μάλιστα υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης που μετέφερε με πλοίο δύο τόνους ηρωίνη, στην οποία ενεπλάκησαν διεθνείς και ελληνικές αρχές, οι αμερικανικές αρχές φέρεται να δήλωσαν εντυπωσιασμένες «για τους ακριβοπληρωμένους δικηγόρους που σπεύδουν να αναλάβουν την υπεράσπιση των κατηγορουμένων».
Το χρονικό
Η υπόθεση αφορά την επιτυχή έκβαση της διεθνούς αστυνομικής επιχείρησης που οδήγησε πέρσι το καλοκαίρι στην ανακάλυψη φορτίου με πάνω από δύο τόνους ηρωίνη και του καρτέλ που βρίσκεται πίσω από το κερδοφόρο εμπόριο του θανάτου. Θυμίζουμε ότι στις 22/6/2014, έπειτα από εξάμηνη παρακολούθηση εντοπίστηκαν δύο τόνοι ηρωίνης που είχαν μεταφερθεί με νταλίκες από το δεξαμενόπλοιο «Noor One» (που παρέμενε αγκυροβολημένο από τις 7 Ιουνίου) στα ανοιχτά της Ελευσίνας, σε αποθήκη και βίλα στο Κορωπί και στη Φιλοθέη. Είχαν συλληφθεί τότε όλα τα μέλη του πληρώματος, ένας Ελληνας οδηγός νταλίκας, μια Ελληνίδα εκπρόσωπος της πλοιοκτήτριας εταιρείας και όλη η οικογένεια ενός εφοπλιστή, με τις κατηγορίες για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών κ.λπ. («Εφ.Συν.», 22/6/2014 και 23/6/2014).
Το πρόσωπο-κλειδί της επιχείρησης «φωτογραφήθηκε» από τον Τύπο, από κανάλια όπως ο ΣΚΑΪ, αλλά και με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο. Τα δημοσιεύματα αφορούν και τη στενή συνεργασία του με πρόεδρο μεγάλης ΠΑΕ. Τα πρώτα βέλη είχαν εκτοξευτεί μάλιστα από παράγοντες άλλων ΠΑΕ. Σε συνέντευξή του (21/11/2014) ο Δημ. Μελισσανίδης, αναφέρει: «Με αναγκάζουν να πω για το “Noor One” που μετέφερε τόνους ηρωίνης. Ξέρετε όλοι τη σχέση του Α.Κ. Δεν θέλω να τοποθετηθώ πάνω σε όσα γράφτηκαν. Οταν θα πάρω τις καταθέσεις στα χέρια μου θα μιλήσω».
•Αθλητικό ιστολόγιο Συνδέσμου Φιλάθλων την ίδια περίοδο έγραφε: «Εξαφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες από την πιάτσα και το περιβάλλον του ισχυρού άνδρα... ο επί πολλά χρόνια εξ απορρήτων και δεξί χέρι του, Α.Κ. Ο συγκεκριμένος διατηρεί εταιρεία εμπορίας πολυτελών αυτοκινήτων, ένας χώρος που έχει πληγεί σφοδρά από την οικονομική κρίση και γι’ αυτόν τον λόγο αναζήτησε και άλλους χώρους για να δραστηριοποιηθεί. Το περίεργο είναι ότι άρχισε τα ταξίδια και τις πολυήμερες διαμονές στο Ντουμπάι, όπου έγινε και η μεγάλη “μπίζνα” του πλοίου “Noor One”».
•Το Newsbomb γράφει: «Ως ιδιοκτήτης του πλοίου φέρεται να είναι και ο επιχειρηματίας Α.Κ., στην κατοχή του οποίου φέρεται να υπήρξε το “Noor One”. Πρόκειται για τον επιχειρηματία που τον Δεκέμβριο του 2013 δέχτηκε δολοφονική (επίθεση) από αγνώστους έξω από τα γραφεία της εταιρείας του, αντιπροσωπείας αυτοκινήτων στον Αλιμο, και το όνομά του “έπαιξε” για πρώτη φορά στην υπόθεση του “Noor One”, σε σχετικό ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ».
•Αρχικά ο επιχειρηματίας αντιμετωπιζόταν ως μάρτυρας και χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα της «Καθημερινής» (15/11/2014) που αναφέρει: «Αντίθετα, κόντρα στο πνεύμα του βουλεύματος, ο επιχειρηματίας Α.Κ., που εμφανίζεται να έφερε σε επαφή μεταξύ τους τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση, κατέθεσε προ ημερών στην ανακρίτρια με την ιδιότητα του μάρτυρα», όμως από τις έρευνες η θέση του επιχειρηματία επιβαρύνεται.
•Παράλληλα, «Το Βήμα» (17/4/2015) γράφει: «Σύμφωνα με στοιχεία που προέκυψαν από αλληλογραφία των δικαστικών λειτουργών με ελληνικές διπλωματικές Αρχές στο Ντουμπάι, η εταιρεία δημιουργήθηκε το 2013 από Ελληνα επιχειρηματία, ο οποίος σχετιζόταν και με μεγάλη ΠΑΕ. Το όνομα του συγκεκριμένου επιχειρηματία έχει μνημονευθεί σε καταθέσεις για την εισαγωγή της ηρωίνης, αλλά θεωρείται πλέον πιθανόν ότι θα κατηγορηθεί για την υπόθεση αυτή. “Επιβαρυντικό” στοιχείο θεωρείται ένα mail που έστειλε σε εμπλεκόμενο στην υπόθεση σχετικά με έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων του, για τα οποία εξετάζεται αν χρησιμοποιούνταν σε άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών».
Βήμα βήμα η εξάρθρωση του καρτέλ
Για 11 μήνες η ανακρίτρια Μαρία Σκάρπου και αξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος ερευνούσαν την υπόθεση, έχοντας στη διάθεσή τους πολύτιμες πληροφορίες από άρσεις τηλεφωνικού απορρήτου, αλλά και σημαντικό μάρτυρα αξιωματικό που πρόσφερε πολύτιμη υπηρεσία στην εξάρθρωση του καρτέλ. Οι ανακριτικές Αρχές με επίμονες και συστηματικές έρευνες εντόπισαν το πρόσωπο-κλειδί της όλης επιχείρησης, τον φερόμενο ως αληθινό εγκέφαλό της, ψάχνοντας τα ίχνη και τη διαδρομή της ναυτιλιακής εταιρείας Arab Waves, με έδρα την ελεύθερη ζώνη της Χαμρίγια, στο εμιράτο Σάρτζα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέθεταν οι ελληνικές, αλλά και αλλοδαπές διωκτικές αρχές, τα ναρκωτικά από τις ασιατικές χώρες εισάγονται μέσω του λιμένα Κερατσινίου με πλοία και στη συνέχεια προωθούνται στην Ευρώπη. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες -αναφέρει αξιωματικός του Λιμενικού- η εγκληματική οργάνωση εισήγε μεγάλες ποσότητες ηρωίνης μέσω πλοίων με κοντέινερ που εναπόθεταν στον λιμένα του Πειραιά και εν συνεχεία τις αποθήκευαν στην περιοχή της Φιλοθέης και του Κορωπίου».
Εγκέφαλος και συνεργάτες
Ορισμένα από τα έγγραφα που ανταλλάχτηκαν για την εξιχνίαση της υπόθεσης... | Η αλληλογραφία των ελληνικών Αρχών με τα Εμιράτα επιβεβαίωσε ότι Ελληνας επιχειρηματίας ήταν ιδιοκτήτης και διαχειριστής εταιρείας, η ο οποία –όπως αναφέρεται στην κατάθεση στελέχους του Λ.Σ. που έχει στη διάθεσή της η «Εφ.Συν.»- «ουδέποτε είχε προβεί σε οιαδήποτε από τις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να λειτουργήσει σύμφωνα με τον σκοπό της». Μέσα από τη δικογραφία προκύπτει ότι ο συγκεκριμένος φερόμενος ως εγκέφαλος στέλνει mail σε άλλο εμπλεκόμενο στην υπόθεση σχετικά με την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων επιβεβαιώνοντας και τη σχέση του με το πλοίο και με το φορτίο.
Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να δρομολογήσουν άμεσα νέες διώξεις, τόσο σε βάρος του συγκεκριμένου επιχειρηματία, όσο και σε βάρος των συνεργών του που γνώριζαν για το φορτίο του «Noor One». Τελικά οι αρχικές βεβαιότητες για βασικό ρόλο του εφοπλιστή-ιδιοκτήτη της βίλας στο Ψυχικό, Μ.Γ., έχουν ανατραπεί αφού κατά την εξέλιξη της έρευνας ο συγκεκριμένος δεν αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα των επικεφαλής του καρτέλ. Από την πρώτη στιγμή ο ίδιος υποστήριζε ότι είναι αθώος.
Αντίθετα, απειλήθηκε η ζωή του και στην κατάθεσή του αναφέρει: «Μετά την κατάθεσή μου τον Νοέμβριο, οι πιέσεις και οι απειλές έγιναν αφόρητες στο να μην αποκαλύψω τίποτα. Εφτασαν σε σημείο άτομα, που έβαλε ο κάπτεν Τζορτζ, να αποπειραθούν να με μαχαιρώσουν. Το κατήγγειλα στον αρχιφύλακα και εκείνος άμεσα φρόντισε να μεταφερθώ σε άλλη πτέρυγα, όπου οι απειλές συνεχίζουν μέσω ατόμων εκτός πτέρυγας». Κατονόμασε, δε, τον συνεργάτη του επιχειρηματία εγκεφάλου της επιχείρησης, κάπτεν Τζορτζ, ως τον άνθρωπο που μετέφερε την ηρωίνη στην Ελλάδα.
Εταιρεία μιας (και καλής) χρήσης
Tα κατασχεθέντα από το δεξαμενόπλοιο «Noor One» | ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΣΩΜΑ/ STR Από τις μαρτυρικές καταθέσεις του αξιωματικού του Λ.Σ. προέκυψε ανάγλυφα ολόκληρη η διαδρομή του φορτίου θανάτου και η αφετηρία των ερευνών: «Από πηγή που είχε η υπηρεσία μας για την υπόθεση της διακίνησης των δύο τόνων ηρωίνης, περιήλθαν πληροφορίες ότι είχε συσταθεί εταιρεία διαχείρισης πλοίων, με την ονομασία “Arab Waves”, η οποία επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της εν λόγω διακίνησης».
Μέσα από τα έγγραφα αλλά και από τις καταθέσεις των υπόπτων προκύπτει ότι η εν λόγω εταιρεία συστάθηκε στις 9/9/2013 με διάρκεια ισχύος ενός έτους (ενώ η χρονική διάρκεια τέτοιων εταιρειών είναι 2 έτη). Ως ιδιοκτήτης και διαχειριστής φέρεται ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, ενώ η λήξη «εργασιών» της εταιρείας, με αντικείμενο δραστηριότητας τη διαχείριση και ναύλωση πλοίων, γίνεται εσπευσμένα στις 28/9/2014.
Ο αξιωματικός δηλώνει ότι: «Από τις πληροφορίες μας, η εν λόγω εταιρεία ουδέποτε είχε προβεί σε οιαδήποτε από τις παραπάνω ενέργειες προκειμένου να λειτουργήσει σύμφωνα με τον σκοπό της» και προσθέτει: «Τον Ιούλιο του 2014, φαίνεται να έχει γίνει ενημέρωση των στοιχείων της εν λόγω εταιρείας και αφαιρέθηκαν από το σχετικό site όλα τα δεδομένα, ακόμη και η επωνυμία της, ενώ τελικά διεγράφη από τη FREE ZONE στις 21/1/2015 λόγω μη πληρωμής».
Οι καταθέσεις βοούν
Ο λιμενικός σημειώνει τη βεβαιότητά του πως εξ αρχής είναι δεδομένο ότι το πλοίο δεν προοριζόταν για να μεταφέρει πετρέλαιο: «Θεωρώ αδύνατο το “Noor” να προοριζόταν γι’ αυτή τη δουλειά, διότι η δυνατότητα φόρτωσης που είχε ως “Κύθνος” (προηγούμενη ονομασία του πλοίου), προκειμένου να προσεγγίσει ελληνικά λιμάνια δεν ξεπερνούσε τους 500 τόνους, οπότε η ποσότητα που εζητείτο θα απαιτούσε πέντε ταξίδια και έτσι το κόστος μεταφοράς καθιστούσε τη δουλειά αυτή απαγορευτική».
•«[...] ο Μ. μου ζήτησε ένα πλοίο μου για ένα “δύσκολο” φορτίο, όπως μου είπε. Οταν τον ρώτησα τι ήταν αυτό το φορτίο, μου είπε ότι είναι ναρκωτικά με προορισμό την Ελλάδα. Τότε εγώ αρνήθηκα και του είπα ότι δεν έχω κανέναν λόγο να το κάνω, γιατί η δουλειά μου πήγαινε πολύ καλά και είχα φτάσει να διαχειρίζομαι έξι πλοία. Τότε στην προσπάθειά του να με πείσει με ενημέρωσε ότι το έχουν ξανακάνει χωρίς κανένα πρόβλημα. Στην ερώτησή σας, γιατί έπρεπε να συσταθεί η εταιρεία με αυτή τη δραστηριότητα για τη διακίνηση των ναρκωτικών και συγκεκριμένα για τη διοχέτευση των χρημάτων αγοράς αυτών, σας απαντώ ότι επειδή η αγορά τόσο μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών προφανώς απαιτεί τεράστια ποσά, ύψους άνω των 15.000.000 δολαρίων, τα οποία προφανώς δεν μπορούν να μεταφερθούν σε μετρητά και αφετέρου ο προμηθευτής που θα λάμβανε τα χρήματα προφανώς θα έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να τα εμφανίσει στο τραπεζικό σύστημα. Είναι εύλογο να συσταθεί εταιρεία όπως η “Arab Waves” για διακίνηση τόσο μεγάλων χρηματικών ποσών».
•«Σε ερώτησή σας γιατί έστειλε το αντίγραφο του διαβατηρίου του σε εμένα σας απαντώ ότι τελικός αποδέκτης ήταν ο πράκτορας που είχε επιληφθεί της σύστασης της εταιρείας “Arab Waves”, προφανώς για να ενεργοποιηθεί ο λογαριασμός της εν λόγω εταιρείας και να είναι δυνατή η κίνηση αυτού».
•Η ιδιοκτήτρια του πλοίου λέει κάτι επίσης πολύ σημαντικό, ότι ο συγκεκριμένος Ελληνας επιχειρηματίας γνώριζε ότι το πλοίο θα έρθει στην Ελλάδα ήδη από τον Απρίλιο: «Το ότι το πλοίο θα ερχόταν στην Ελλάδα μού το είπε ο (σ.σ. Ελληνας επιχειρηματίας) από τον Απρίλιο. Για τις ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για την αγορά του πλοίου μεσολάβησε ο ίδιος. Οτιδήποτε άλλο γινόταν με τη μεσολάβησή του, τον οποίο εμπιστευόμασταν. Ο επιχειρηματίας μιλούσε με τον κάπτεν Τζορτζ. Εγώ αν ήθελα να μάθω για το πλοίο, επικοινωνούσα με τον συγκεκριμένο».
•«Ο Κ. όταν ερχόταν στο Ντουμπάι τις περισσότερες φορές έμενε στο ξενοδοχείο “Westin”, όπου το κόστος διαμονής ανέρχεται σε 500-2.000 ευρώ το βράδυ, ανάλογα με τη σεζόν, ενώ σχετικά με την οικονομική του κατάσταση έχω να αναφέρω ότι γνωρίζω ότι λόγω της πτώσης στην αγορά του αυτοκινήτου είχε υποστεί τεράστια οικονομική καταστροφή».
•«Στην ερώτησή σας αν έκανε δουλειές με πετρέλαια στο Ντουμπάι σάς απαντώ ότι δεν γνωρίζω. Σημειώνω ότι μετά την άρνησή μου στον Μ. να του παράσχω πλοίο, προέκυψε η δουλειά του “Noor One”. Τη συζήτηση είχε κάνει ο Μ. στον Κ. παρουσία και δική μου, όπου μας ενημέρωσε για τη δουλειά που θα έκανε με τον Φ. στη Λιβύη, ότι είχε βρεθεί πλοίο, το “Noor One”, ενώ με διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι μιλάει μόνο με τον Κ».
•«[...] ο Χαμούντα ήταν ένα πρόσωπο στενά συνεργαζόμενο και μαζί μου και με τον Μ. προς εξεύρεση πληρωμάτων-πετρελαίων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποίησε τον Χαμούντα για να βάλει το πλήρωμα στο “Noor” και του είπε να επικοινωνεί μαζί μου στην προσπάθειά του να εμπλακώ στη διαδικασία της διέλευσης όπως και του κατάπλου στην Ελευσίνα. [...] Στην ερώτησή σας σχετικά με τα αρχικά GFTK που με ρωτάτε έχω να σας πω ότι αφορούν αρχικά επωνύμων και συγκεκριμένα Γ.-Φ.-Τ.-Κ. Αναφέρω ότι η εταιρεία GFTK συστήθηκε από τον δικηγόρο @@@ με σκοπό να μεταβιβαστούν οι μετοχές του “Noor” στην εταιρεία GFTK όταν θα αποπληρωνόταν το συμφωνηθέν τίμημα [...] Ο Κ. δεν ήθελε να φαίνεται στην εταιρεία GFTK και είχε αντιδράσει έντονα λόγω της υπάρξεως του γράμματος Κ που παρέπεμπε στο επίθετό του».
Η συνέχεια της «αγγελικά πλασμένης» οργάνωσης στο δικαστήριο...
16.5.14
«Μαρινάκης εναντίον Μελισσανίδη:
Πόλεμος στο λιμάνι με στόχο τον Δήμο»
Ο υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού UNFOLLOW, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, μιλάει στην ΕΤ3 και στην εκπομπή Zona Rosa, με τον Σταύρο Πανούση και τον Χρήστο Αβραμίδη.
Θέμα της συζήτησης το ρεπορτάζ στο UNFOLLOW 29 (Μάιος 2014) που κυκλοφορεί στα περίπτερα: «Μαρινάκης εναντίον Μελισσανίδη: Πόλεμος στο λιμάνι με στόχο τον Δήμο».
________________________________________
Σε ολομέτωπο πόλεμο οικονομικών συμφερόντων, στο φόντο ευρύτερων παιχνιδιών εξουσίας, με πρωταγωνιστές εφοπλιστές, εκπροσώπους μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και γνωστών πολιτικών τζακιών εξελίσσονται οι αυτοδιοικητικές εκλογές στον Πειραιά. Ποια είναι τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα και ποιες οι επιδιώξεις τους. Τα συμφέροντα από μια αναμέτρηση που παρουσιάζεται ως οπαδική, αλλά δεν είναι. Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα των αυτοδιοικητικών εκλογών του Πειραιά. Οι δουλειές αξίας δις ευρώ του λιμανιού και η επικείμενη πώληση του 67% του ΟΛΠ. Τις πολιτικές επιρροές και πως μοιράζονται στα δύο στρατόπεδα. Ο υπουργός Αρβανιτόπουλος και η ανυπακοή στο Μαξίμου για χάρη του Μώραλη. Ο Μητσοτάκης και ο συνεταίρος. Ο δικηγόρος Μιχαλόλιας, ο αδερφός του προφυλακισμένου αρχηγού της Χρυσής Αυγής, και το μίσος του στον εξάδερφο Δήμαρχο Μιχαλολιάκο. Το εφοπλιστικό λόμπι και οι επιχειρηματίες. Ποιοι είναι, ποιοι υποστηρίζουν Μώραλη ή Μιχαλολιάκο και γιατί. Περισσότερα εδώ.
________________________________________
Το UNFOLLOW 29 (Μάιος 2014) κυκλοφορεί στα περίπτερα.
Δείτε τα περιεχόμενα, αναλυτικά.
________________________________________
Σε ολομέτωπο πόλεμο οικονομικών συμφερόντων, στο φόντο ευρύτερων παιχνιδιών εξουσίας, με πρωταγωνιστές εφοπλιστές, εκπροσώπους μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και γνωστών πολιτικών τζακιών εξελίσσονται οι αυτοδιοικητικές εκλογές στον Πειραιά. Ποια είναι τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα και ποιες οι επιδιώξεις τους. Τα συμφέροντα από μια αναμέτρηση που παρουσιάζεται ως οπαδική, αλλά δεν είναι. Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα των αυτοδιοικητικών εκλογών του Πειραιά. Οι δουλειές αξίας δις ευρώ του λιμανιού και η επικείμενη πώληση του 67% του ΟΛΠ. Τις πολιτικές επιρροές και πως μοιράζονται στα δύο στρατόπεδα. Ο υπουργός Αρβανιτόπουλος και η ανυπακοή στο Μαξίμου για χάρη του Μώραλη. Ο Μητσοτάκης και ο συνεταίρος. Ο δικηγόρος Μιχαλόλιας, ο αδερφός του προφυλακισμένου αρχηγού της Χρυσής Αυγής, και το μίσος του στον εξάδερφο Δήμαρχο Μιχαλολιάκο. Το εφοπλιστικό λόμπι και οι επιχειρηματίες. Ποιοι είναι, ποιοι υποστηρίζουν Μώραλη ή Μιχαλολιάκο και γιατί. Περισσότερα εδώ.
________________________________________
Το UNFOLLOW 29 (Μάιος 2014) κυκλοφορεί στα περίπτερα.
Δείτε τα περιεχόμενα, αναλυτικά.
15.5.14
Πειραιάς, ξεφτίλες...
Γιατί ο Μόραλης το έπαιζε ο σύγχρονος και ότι οι άλλοι είναι οι παλαιοκομματικοί αλλά ο ίδιος είναι χτισμένος από την χειρότερη λάσπη και ψέμα του συστημικού παλαιοκομματισμού
22.4.14
Επειδή φασισμός δεν είναι μόνο η συμμορία της Χρυσής Αυγής αλλά και οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και οι εκδότες που την εξέθρεψαν……
Επειδή η οικονομική κρίση που ευνοεί την ανάπτυξη του φασισμού και του ναζισμού είναι μπροστά μας και όχι πίσω μας…
FASCISM INC - ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ από infowarΟι δημιουργοί του Debtocracy και του Catastroika επιστρέφουν με ένα νέο ντοκιμαντέρ.
Θέλουμε να σας διηγηθούμε μικρές, άγνωστες ιστορίες από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του φασισμού και τις διασυνδέσεις του με τα οικονομικά συμφέροντα κάθε εποχής. Θα ταξιδέψουμε από την Ιταλία του Μουσολίνι, στην Ελλάδα της κατοχής, του εμφυλίου και της δικτατορίας και από τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ στο σήμερα. Το νέο ντοκιμαντέρ θα συνεχίσει στα βήματα του Debtocracy και του Catastroika, όπου περιγράψαμε τα αίτια της κρίσης χρέους, τις επιπτώσεις του μνημονίου, την κατάλυση της δημοκρατίας και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας.
Το ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε φιλοδοξεί να εμπνευστεί και να εμπνεύσει τα αντιφασιστικά κινήματα όλης της Ευρώπης και ταυτόχρονα να συνεχίσει ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Για άλλη μια φορά απορρίπτουμε κάθε χρηματοδότηση από κόμματα και εταιρείες και ανακοινώνουμε ότι το ντοκιμαντέρ θα κυκλοφορήσει ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς χρήσης και αναμετάδοσης. Και σε αυτή την περίπτωση σας θέλουμε όλους συμπαραγωγούς μας. Ενισχύστε οικονομικά την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ στέλνοντας οποιοδήποτε ποσό μέσω Paypal ή τραπεζικού λογαριασμού αναφέροντας εάν θέλετε να MHN εμφανίζεται το όνομά σας στους τίτλους τέλους.
21.4.14
Τα «καλά» της Χούντας, του Νίκου Μπογιόπουλου
Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» πάντα και μόνο πάνω στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας. Το κράτος των αστών έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.
Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, αναπτύσσονται σήμερα οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»...
Δεν υπάρχει χούντα (στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο) που να μην είναι κυλισμένη στο αίμα της τρομοκρατίας, στην αγριότητα, στην ταξική βαρβαρότητα και στο βούρκο της διαφθοράς
(σ.σ.: Με τους «ημέτερους» συνταγματάρχες είχαμε εκείνη ακριβώς τη διαφθορά και εκείνη την «τιμιότητα» που άρμοζε στη γελοιότητά τους: από τα «κρέατα του Μπαλόπουλου» μέχρι την «νέα φαυλοκρατία» με τις «τακτοποιήσεις» των γαμπρών του Παττακού, των αδερφών του Παπαδόπουλου και των ίδιων των πραξικοπηματιών που «νομοθέτησαν» τον... διπλασιασμό των μισθών τους, και από τις συμβάσεις με «Litton», «Μακντόναλντ», «Τομ Πάππας» και «Ζήμενς» - πάντα η... «Ζήμενς» - μέχρι την ανέγερση του «θαυματουργού» (καθότι... αόρατος) Ναού του Σωτήρως. Μόνο από εκεί, από έναν προϋπολογισμό ύψους 450 εκατομμυρίων, φαγώθηκαν τα 400...).
Εντούτοις, εδώ θα περιοριστούμε να αναφερθούμε σε ένα μόνο από τα «καλά» της δικτατορίας: Σ' αυτό το τόσο γελοίο όσο και «προσφιλές» τροπάρι περί του «οικονομικού θαύματος», δήθεν, της χούντας των συνταγματαρχών.
Εχουμε και λέμε:
1) Το δημόσιο χρέος επί χούντας αυξήθηκε από 38,7 δισεκατομμύρια δραχμές τον Δεκέμβρη του 1967 σε 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές τον Ιανουάριο του 1973.
2) Το εμπορικό έλλειμμα το 1973 ήταν πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του 1968.
3) Το ποσοστό των δαπανών για την εκπαίδευση στο σύνολο των γενικών κρατικών δαπανών μειώθηκε από 11,6% σε 10%, όταν οι δαπάνες για την «άμυνα» και «δημόσια ασφάλεια» του αστυνομοκρατικού καθεστώτος μέσα σε μια πενταετία σχεδόν διπλασιάστηκαν.
4) Οι προσωπικές καταθέσεις μειώθηκαν από 34,2 δισεκατομμύρια δραχμές το 1972 σε 19,6 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973.
5) Στην Ελλάδα, που είχε το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ το 1961-71 (2,2%), ο δείκτης καταναλωτικών τιμών αυξήθηκε κατά 15,3% από το 1972 έως το 1973 και κατά 37,8% από τον Απρίλη του 1973 μέχρι τον Απρίλη του επόμενου έτους, και μάλιστα σε τομείς όπως τα είδη πρώτης ανάγκης και η υγεία. Το 1973 το ποσοστό του πληθωρισμού είχε επιφέρει μειώσεις των πραγματικών μισθών κατά 4%.
6) Στον αγροτικό τομέα, όπου απασχολούνταν το 44% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αντί της πενταετούς πρόβλεψης του καθεστώτος για ανάπτυξη 5,2%, η αγροτική οικονομία αναπτύχθηκε κατά μόλις 1,8% στην περίοδο 1967 - 1974, σε αντίθεση με το 4,2% κατά την περίοδο 1963 - 1966. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν από το 63% του συνόλου των εξαγωγών το 1968 στο 48% το 1972. Το αποτέλεσμα ήταν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα να πέσει από το 55% στο 43% του μέσου κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος.
7) Οι φόροι που επιβάρυναν τα λαϊκά στρώματα ανέρχονταν στο 91% επί του συνόλου των φορολογικών εσόδων του καθεστώτος, τα οποία από 27,4% του ΑΕΠ το 1966, επί συνταγματαρχών και μέχρι το 1972 αυξήθηκαν στο 29,2%. Από την άλλη, οι φόροι επί των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 10,9% την περίοδο 1972 - 73, η φορολογική «μεταρρύθμιση» του 1968 που μετέφερε το φορολογικό φορτίο στους ώμους της εργατικής τάξης με τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουτοκράτες να απολαμβάνουν μεγαλύτερα φορολογικά προνόμια είχε ως συνέπεια οι φοροαπαλλαγές 464 μεγάλων επιχειρήσεων το 1971 να ήταν κατά τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που οι ίδιες εταιρείες είχαν καταβάλει. Επίσης, τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια δραχμές το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972 (μείωση 73%!), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους.
8) Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε κατά οχτώ φορές, μεταξύ του 1967 και 1972. Το ισοζύγιο πληρωμών από μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960 - 66, εμφάνισε μέσο έλλειμμα την περίοδο 1967-73 ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτά ήταν τα... «καλά» επί του καθεστώτος των συνταγματαρχών.
Από τη μια, φορολογικά και κάθε λογής προνόμια σε ντόπια και ξένα μονοπώλια, χαριστικές πράξεις στους φιλικά προσκείμενους στη χούντα Ωνάσηδες, Τομ Πάπες και Νιάρχους, φτηνό και φιμωμένο εργατικό δυναμικό, απαλλαγές από δασμούς και πακτωλός επιχορηγήσεων («νόμοι» 89/1967 και 378/1968) σε εφοπλιστές, βιομήχανους, μεγαλεμπόρους, μεγαλοξενοδόχους, επιβολή 300 ειδικών μέτρων παροχής πλήρους ελευθερίας στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο να κερδοσποπεί χωρίς κανέναν έλεγχο, και, από την άλλη «ξεχαρβάλωμα» όλων των οικονομικών δεικτών, αποσάθρωση της εγχώριας παραγωγής, βάρη στο λαό και μια πλασματική «ανάπτυξη» που πίσω της έκρυβε αθρόες εισαγωγές, επιμήκυνση πιστώσεων και τεχνητή κυκλοφορία χρήματος, που προέκυπτε από αναγκαστικό δανεισμό κι άλλες τέτοιες υψηλού επιπέδου δημοσιονομικές αλχημείες.
(Τα παραπάνω στοιχεία είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας το 1975. Πηγή: Journal of the Hellenic Diaspora Vol 2 -1975-, Permanent URL:http://hdl.handle.net/10066/4929. Για αναλυτικότερη ενημέρωση στην επισκόπηση του Βασίλη Καρίφη, «Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967 - 1974)», στο «greekjunda.blogspot.com»).
Πηγή: tvxs
Δεν υπάρχει χούντα (στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο) που να μην είναι κυλισμένη στο αίμα της τρομοκρατίας, στην αγριότητα, στην ταξική βαρβαρότητα και στο βούρκο της διαφθοράς
(σ.σ.: Με τους «ημέτερους» συνταγματάρχες είχαμε εκείνη ακριβώς τη διαφθορά και εκείνη την «τιμιότητα» που άρμοζε στη γελοιότητά τους: από τα «κρέατα του Μπαλόπουλου» μέχρι την «νέα φαυλοκρατία» με τις «τακτοποιήσεις» των γαμπρών του Παττακού, των αδερφών του Παπαδόπουλου και των ίδιων των πραξικοπηματιών που «νομοθέτησαν» τον... διπλασιασμό των μισθών τους, και από τις συμβάσεις με «Litton», «Μακντόναλντ», «Τομ Πάππας» και «Ζήμενς» - πάντα η... «Ζήμενς» - μέχρι την ανέγερση του «θαυματουργού» (καθότι... αόρατος) Ναού του Σωτήρως. Μόνο από εκεί, από έναν προϋπολογισμό ύψους 450 εκατομμυρίων, φαγώθηκαν τα 400...).
Εντούτοις, εδώ θα περιοριστούμε να αναφερθούμε σε ένα μόνο από τα «καλά» της δικτατορίας: Σ' αυτό το τόσο γελοίο όσο και «προσφιλές» τροπάρι περί του «οικονομικού θαύματος», δήθεν, της χούντας των συνταγματαρχών.
Εχουμε και λέμε:
1) Το δημόσιο χρέος επί χούντας αυξήθηκε από 38,7 δισεκατομμύρια δραχμές τον Δεκέμβρη του 1967 σε 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές τον Ιανουάριο του 1973.
2) Το εμπορικό έλλειμμα το 1973 ήταν πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του 1968.
3) Το ποσοστό των δαπανών για την εκπαίδευση στο σύνολο των γενικών κρατικών δαπανών μειώθηκε από 11,6% σε 10%, όταν οι δαπάνες για την «άμυνα» και «δημόσια ασφάλεια» του αστυνομοκρατικού καθεστώτος μέσα σε μια πενταετία σχεδόν διπλασιάστηκαν.
4) Οι προσωπικές καταθέσεις μειώθηκαν από 34,2 δισεκατομμύρια δραχμές το 1972 σε 19,6 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973.
5) Στην Ελλάδα, που είχε το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ το 1961-71 (2,2%), ο δείκτης καταναλωτικών τιμών αυξήθηκε κατά 15,3% από το 1972 έως το 1973 και κατά 37,8% από τον Απρίλη του 1973 μέχρι τον Απρίλη του επόμενου έτους, και μάλιστα σε τομείς όπως τα είδη πρώτης ανάγκης και η υγεία. Το 1973 το ποσοστό του πληθωρισμού είχε επιφέρει μειώσεις των πραγματικών μισθών κατά 4%.
6) Στον αγροτικό τομέα, όπου απασχολούνταν το 44% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αντί της πενταετούς πρόβλεψης του καθεστώτος για ανάπτυξη 5,2%, η αγροτική οικονομία αναπτύχθηκε κατά μόλις 1,8% στην περίοδο 1967 - 1974, σε αντίθεση με το 4,2% κατά την περίοδο 1963 - 1966. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν από το 63% του συνόλου των εξαγωγών το 1968 στο 48% το 1972. Το αποτέλεσμα ήταν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα να πέσει από το 55% στο 43% του μέσου κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος.
7) Οι φόροι που επιβάρυναν τα λαϊκά στρώματα ανέρχονταν στο 91% επί του συνόλου των φορολογικών εσόδων του καθεστώτος, τα οποία από 27,4% του ΑΕΠ το 1966, επί συνταγματαρχών και μέχρι το 1972 αυξήθηκαν στο 29,2%. Από την άλλη, οι φόροι επί των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 10,9% την περίοδο 1972 - 73, η φορολογική «μεταρρύθμιση» του 1968 που μετέφερε το φορολογικό φορτίο στους ώμους της εργατικής τάξης με τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουτοκράτες να απολαμβάνουν μεγαλύτερα φορολογικά προνόμια είχε ως συνέπεια οι φοροαπαλλαγές 464 μεγάλων επιχειρήσεων το 1971 να ήταν κατά τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που οι ίδιες εταιρείες είχαν καταβάλει. Επίσης, τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια δραχμές το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972 (μείωση 73%!), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους.
8) Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε κατά οχτώ φορές, μεταξύ του 1967 και 1972. Το ισοζύγιο πληρωμών από μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960 - 66, εμφάνισε μέσο έλλειμμα την περίοδο 1967-73 ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτά ήταν τα... «καλά» επί του καθεστώτος των συνταγματαρχών.
Από τη μια, φορολογικά και κάθε λογής προνόμια σε ντόπια και ξένα μονοπώλια, χαριστικές πράξεις στους φιλικά προσκείμενους στη χούντα Ωνάσηδες, Τομ Πάπες και Νιάρχους, φτηνό και φιμωμένο εργατικό δυναμικό, απαλλαγές από δασμούς και πακτωλός επιχορηγήσεων («νόμοι» 89/1967 και 378/1968) σε εφοπλιστές, βιομήχανους, μεγαλεμπόρους, μεγαλοξενοδόχους, επιβολή 300 ειδικών μέτρων παροχής πλήρους ελευθερίας στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο να κερδοσποπεί χωρίς κανέναν έλεγχο, και, από την άλλη «ξεχαρβάλωμα» όλων των οικονομικών δεικτών, αποσάθρωση της εγχώριας παραγωγής, βάρη στο λαό και μια πλασματική «ανάπτυξη» που πίσω της έκρυβε αθρόες εισαγωγές, επιμήκυνση πιστώσεων και τεχνητή κυκλοφορία χρήματος, που προέκυπτε από αναγκαστικό δανεισμό κι άλλες τέτοιες υψηλού επιπέδου δημοσιονομικές αλχημείες.
(Τα παραπάνω στοιχεία είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας το 1975. Πηγή: Journal of the Hellenic Diaspora Vol 2 -1975-, Permanent URL:http://hdl.handle.net/10066/4929. Για αναλυτικότερη ενημέρωση στην επισκόπηση του Βασίλη Καρίφη, «Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967 - 1974)», στο «greekjunda.blogspot.com»).
Πηγή: tvxs
η χώρα στις μέρες των "No Politica"...
Οι παραβάται θα παραπέμπωνται εις τα έκτακτα στρατοδικεία.
ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ»
Εφτά χρόνια αρπαχτή
Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.
Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».
Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.
Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:
«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».
Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.
Απολαβές και «ασυλία»
Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).
Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).
Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των ...συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!
Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.
Τα μαύρα κρέατα
Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.
Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).
Η «νέα φαυλοκρατία»
Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).
Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5).
Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).
Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).
Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:
* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).
Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.
Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).
Η Ντόλτσε Βίτα
Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).
Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).
Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).
Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).
Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. [...] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [...] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).
Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).
Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:
«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).
Οι συμβάσεις
Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.
* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.
Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των ...εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την ...«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).
* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.
* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).
Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.
* Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).
Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:
«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».
Το «Τάμα του Εθνους»
Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.
Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.
Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».
Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι - μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».
Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.
Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).
Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!
«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. [...] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ:
Jean Meynaud
«Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» (Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας) Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία.
Σταύρος Ζορμπαλάς
«Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)» (Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή) Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση.
Δ. Μπενάς
«Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα» (Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση) Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70.
Γιώργης Κρεμμυδάς
«Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία» (Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας) Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας.
Ευάγγελος Κουλουμπής
«…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού» (Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη) Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του.
Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ
«Να γιατί…» (Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη) Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές.
Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.
Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:
«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».
Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.
Απολαβές και «ασυλία»
Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).
Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).
Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των ...συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!
Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.
Τα μαύρα κρέατα
Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.
Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).
Η «νέα φαυλοκρατία»
Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).
Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5).
Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).
Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).
Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:
* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).
Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.
Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).
Η Ντόλτσε Βίτα
Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).
Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).
Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).
Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).
Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. [...] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [...] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).
Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).
Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:
«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).
Οι συμβάσεις
Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.
* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.
Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των ...εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την ...«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).
* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.
* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).
Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.
* Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).
Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:
«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».
Το «Τάμα του Εθνους»
Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.
Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.
Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».
Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι - μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».
Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.
Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).
Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!
«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. [...] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ:
Jean Meynaud
«Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» (Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας) Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία.
Σταύρος Ζορμπαλάς
«Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)» (Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή) Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση.
Δ. Μπενάς
«Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα» (Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση) Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70.
Γιώργης Κρεμμυδάς
«Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία» (Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας) Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας.
Ευάγγελος Κουλουμπής
«…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού» (Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη) Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του.
Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ
«Να γιατί…» (Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη) Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές.
Από το No Politica… στις κάλπες
Ελλάδα Ένα πείραμα μπερλουσκονισμού συντελείται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, καθώς ένας σημαντικός εγχώριος οικονομικός παράγοντας, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, επιδιώκει την εμπλοκή του στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.
Της Μαρίας Λούκα
Ήταν όλοι εκεί.
Ο Γιάννης Μώραλης πρόεδρος της Super Leage και στέλεχος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο Βαγγέλης Μαρινάκης πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο Σωκράτης Κόκκαλης πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός και ο γιός του Πέτρος, ο Κώστας Καραπαπάς υπεύθυνος επικοινωνίας της ΠΑΕ, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βετεράνων του Ολυμπιακού Γιώργος Δαρίβας, ο Γρηγόρης Γεωργάτος, ο Γιώργος Αμανατίδης και ο Αντώνης Νικοπολίδης, πρώην παίχτες του Ολυμπιακού. Α και ο νυν πρόεδρος του ερασιτέχνη και παλιός αρχισυνδεσμίτης της Θύρας 7 Μιχάλης Κουντούρης , ο οποίος είχε κατηγορηθεί παλιότερα για συμμετοχή στα γεγονότα της Παιανίας που οδήγησαν στη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου. Όχι δεν ήταν η φιέστα για την απονομή του πρωταθλήματος.
Ήταν η επίσημη παρουσίαση ενός ψηφοδελτίου που διεκδικεί το δήμο του Πειραιά και συμβολίζει την απόπειρα θεσμοποίησης της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής ζωής. Και κάπως έτσι διανύθηκε η διαδρομή από το «No politica» στις κάλπες.
Ένα πείραμα μπερλουσκονισμού συντελείται αυτές τις μέρες στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Ένας σημαντικός οικονομικός παράγοντας, ο Βαγγέλης Μαρινάκης μέσα από το σχήμα του στενού του συνεργάτη Γιάννη Μώραλη , αξιοποιώντας προφανώς την απήχηση του μεγαλύτερου συνδέσμου της χώρας, επιδιώκει και επισήμως την εμπλοκή στην πολιτική ζωή μέσα από τη συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές.
Είχε προηγηθεί η ρήξη με τον νυν δήμαρχο του Πειραιά Βασίλη Μιχαλολιάκο, όταν ο τελευταίος ευχαρίστησε δημόσια το Δημήτρη Μελισσανίδη για δωρεά ύψους 50.000 ευρώ. Κάτι αντίστοιχο αλλά σε μια πιο γραφική εκδοχή συμβαίνει και στο δήμο του Βόλου με την υποψηφιότητα του Αχιλλέα Μπέου.
Σ’ αυτή την προσπάθεια ο συνδυασμός «Πειραιάς Νικητής» έχει ή φιλοδόξει να έχει τη σύμπραξη του κόσμου του Ολυμπιακού. Υπάρχει όμως μια ενεργός αντίφαση ανάμεσα σ’ αυτό το εγχείρημα και την πρόσφατη δημόσια αφήγηση του Ολυμπιακού για τον εαυτό του. Όταν πύκνωσαν οι ψίθυροι καταρχήν και τα ρεπορτάζ στη συνέχεια για τη διείσδυση της Χρυσής Αυγής στην ερυθρόλευκη εξέδρα, ο Ολυμπιακός θωρακίστηκε πίσω από το δόγμα “No politica”.
Η εμπέδωση του συνθήματος ούτως η άλλως χρησιμοποιήθηκε για την ανάδειξη ενός στρεβλού αντισυστημικού λόγου στο οπαδικό κίνημα που οδηγεί αναπόφευκτα στην απλοποίηση των νοημάτων και στην απαξίωση της πολιτικής.
Ως εκ τούτου είναι βαθιά πολιτικό. Αυτό αποτυπώθηκε με τον πλέον σαφή τρόπο στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα, με την εξέδρα του Ολυμπιακού να παραμένει αποστασιοποιημένη και το Πόρτο Λεόνε – παρά το γεγονός ότι έχει έδρα στο Κερατσίνι να εκδίδει με μεγάλη καθυστέρηση και ύστερα από κατακραυγή ανακοίνωση για τη δολοφονία, η οποία παρέμεινε αυστηρά περιορισμένη στα όρια των συλλυπητηρίων και όχι της καταδίκης της ακροδεξιάς βίας.
Ουδείς μάλλον γνωρίζει τι μεσολάβησε ανάμεσα σ’ αυτό το πολύ φρέσκο παρελθόν και τη σημερινή πραγματικότητα της καθόδου στις αυτοδιοικητικές εκλογές .
«Είναι μια τάση αποπολιτικοποίησης της πολιτικής και φυγή από το βασικό της ερώτημα που αφορά την οργάνωση των κοινωνιών μέσα από τη χρήση ανθρώπων που έχουν ισχυρό έρεισμα μέσα από το ποδόσφαιρο. Πρόκειται για επιλογές που υποτιμούν την πολιτική φύση των προβλημάτων και συνιστούν προσπάθεια συγκάλυψης και πρόκριμα αδιαφάνειας. Είμαστε ακόμα σε ένα πιλοτικό στάδιο στα πρότυπα του Μπερλουσκόνι. Μη ξεχνάτε ότι ο μπερλουσκονισμός καθιερώθηκε πάνω στις σιωπές και τις ανεπάρκειες. Μπορεί να υπάρξει μια πρόσκαιρη απήχηση αλλά όχι μακροπρόθεσμη» σχολιάζει ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Σεραφείμ Σεφεριάδης.
Είναι μάλλον η στιγμή της μεταπήδησης από το συμβολικό στο πολιτικό για τον Ολυμπιακό. Η πολιτική επιρροή του ποδοσφαίρου είναι σαφής και υπαρκτή εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που απογυμνώθηκε από τη ρομαντική αντίληψη του λαϊκού αθλήματος και μετατράπηκε στη ναυαρχίδα της αθλητικής βιομηχανίας. Ως το πλέον καθηλωτικό και δημοφιλές άθλημα, κάθε άλλο παρά περιορίζει την επιρροή του στα τετραγωνικά των γηπέδων.
Επεκτείνεται πολύ πιο πέρα από αυτά, εισβάλλει στους κοινωνικούς χώρους, διαπλέκεται με οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, αντανακλά, αλλά και παράγει ιδεολογία.
Σ’ αυτό το πλαίσιο οι οπαδοί λειτουργούν επί της ουσίας ως άτυποι ιδιωτικοί στρατοί, που εμπλέκονται συχνά σε υποθέσεις βίας και μαφίας. Εξίσου ανώδυνα μπορούν να αποτελέσουν μια εκλογική δεξαμενή μέσα από την καπήλευση της ιστορικότητας ενός αθλητικού σωματείου και τη χειραγώγηση του οπαδικού αισθήματος.
«Το ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα οι οπαδοί χρησιμοποιούνται ως μέσο πίεσης. Με τη διαδικασία της εμπορευματοποίησης του ποδοσφαίρου οι οπαδοί αντιμετωπίζονται πρωτίστως ως πελάτες. Γνωρίζαμε ότι τα αθλητικά σωματεία έχουν ισχυρούς δεσμούς με το πολιτικό σύστημα που αποτυπώθηκαν και νομοθετικά σε μια σειρά από ρυθμίσεις για ευνοϊκότερη μεταχείριση των οικονομικών ζητημάτων των ΠΑΕ. Τώρα ο Ολυμπιακός θέλει να επιβάλλει ένα άλλο μοντέλο εξουσίας, την ιδιοποίηση μιας πόλης», επισημαίνει ο Καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κρήτης Γιάννης Ζαιμάκης.
Το ζήτημα όμως είναι αν απαιτείται κάτι παραπάνω από την κατάκτηση 41 πρωταθλημάτων για την κατάκτηση ενός δήμου, όπως για παράδειγμα ένα σχήμα το οποίο θα έχει αυτοδιοικητική εμπειρία, ξεκάθαρες και επεξεργασμένες θέσεις για όλα τα ζητήματα που μπορεί να αφορούν τη ζωή μιας πόλης, στελεχιακό δυναμικό που να έχει δοκιμαστεί σε διάφορες πτυχές της κοινωνικής και επιστημονικής ζωής.
Κυρίως χρειάζεται συλλογικό όραμα με επίκεντρο τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών και όχι απλώς η υπόρρητη επίκληση μια ομάδας που ενδεχομένως να συγκαλύπτει οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή. Στην ομιλία του κατά τη διάρκεια παρουσίασης του ψηφοδελτίου ο υποψήφιος δήμαρχος Γιάννης Μώραλης έδωσε έμφαση στην αξιοποίηση του λιμανιού του Πειραιά για τη δημιουργία επενδύσεων και θέσεων εργασίας.
Επικαλέστηκε μάλιστα μελέτες που βασίζονται σε στοιχεία του 2010 και του 2011, οι οποίες προφανώς έχουν ξεπεραστεί από τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας και οι οποίες κατά βάση υπερασπίζονται τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται μάλλον η δεύτερη ενεργός αντίφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη. Η βασική του εταιρεία Capital Management διαχειρίζεται 58 πλοία, ούτε ένα όμως δεν έχει υψωμένη ελληνική σημαία.
Σε ότι αφορά επίσης τα πληρώματα, όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς από την επίσημη ιστοσελίδα της επιχείρησης, υπάρχει πλήρης κυριότητα ή σύνδεση με γραφεία πληρωμάτων στην Κωστάντζα (Ρουμανία), στο Νοβοροσίσκ (Ρωσία) και στη Μανίλα (Φιλιππίνες).
Ειδικά, σε αξιωματικούς φαίνεται ότι η εταιρεία δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στους Ρουμάνους αφού είναι χορηγός της Ναυτικής Ακαδημίας της Ρουμανίας, στην Κωστάντζα, απ’ όπου οι καλύτεροι σπουδαστές εκπαιδεύονται και επιλέγονται να ταξιδεύουν στα πλοία της εταιρείας. Αυτό το δείγμα γραφής ίσως δεν καθησυχάζει ιδιαίτερα τους άνεργους ναυτικούς ή τους νεαρούς απόφοιτους της σχολής Εμπορικού Ναυτικού.
Σε μια περίοδο όμως έντονης πόλωσης με σημαντικά κοινωνικά διακυβεύματα, οι δήμοι της χώρας δε μπορούν να υψώσουν σημαίες ευκαιρίας, ούτε η πολιτική να γίνει άσκηση προσομοίωσης στημένου ματς, όταν μάλιστα το ποδόσφαιρο έχει πάψει προ πολλού να διδάσκει την ηθική , όπως έλεγε η θρυλική φράση του Αλμπέρτ Καμύ. - See more at: http://stokokkino.gr/article/7589/Olumpiakos-Apo-to-No-Politica-stis-kalpes#sthash.fBWw0icR.dpuf
Ήταν όλοι εκεί.
Ο Γιάννης Μώραλης πρόεδρος της Super Leage και στέλεχος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο Βαγγέλης Μαρινάκης πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο Σωκράτης Κόκκαλης πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός και ο γιός του Πέτρος, ο Κώστας Καραπαπάς υπεύθυνος επικοινωνίας της ΠΑΕ, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βετεράνων του Ολυμπιακού Γιώργος Δαρίβας, ο Γρηγόρης Γεωργάτος, ο Γιώργος Αμανατίδης και ο Αντώνης Νικοπολίδης, πρώην παίχτες του Ολυμπιακού. Α και ο νυν πρόεδρος του ερασιτέχνη και παλιός αρχισυνδεσμίτης της Θύρας 7 Μιχάλης Κουντούρης , ο οποίος είχε κατηγορηθεί παλιότερα για συμμετοχή στα γεγονότα της Παιανίας που οδήγησαν στη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου. Όχι δεν ήταν η φιέστα για την απονομή του πρωταθλήματος.
Ήταν η επίσημη παρουσίαση ενός ψηφοδελτίου που διεκδικεί το δήμο του Πειραιά και συμβολίζει την απόπειρα θεσμοποίησης της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής ζωής. Και κάπως έτσι διανύθηκε η διαδρομή από το «No politica» στις κάλπες.
Ένα πείραμα μπερλουσκονισμού συντελείται αυτές τις μέρες στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Ένας σημαντικός οικονομικός παράγοντας, ο Βαγγέλης Μαρινάκης μέσα από το σχήμα του στενού του συνεργάτη Γιάννη Μώραλη , αξιοποιώντας προφανώς την απήχηση του μεγαλύτερου συνδέσμου της χώρας, επιδιώκει και επισήμως την εμπλοκή στην πολιτική ζωή μέσα από τη συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές.
Είχε προηγηθεί η ρήξη με τον νυν δήμαρχο του Πειραιά Βασίλη Μιχαλολιάκο, όταν ο τελευταίος ευχαρίστησε δημόσια το Δημήτρη Μελισσανίδη για δωρεά ύψους 50.000 ευρώ. Κάτι αντίστοιχο αλλά σε μια πιο γραφική εκδοχή συμβαίνει και στο δήμο του Βόλου με την υποψηφιότητα του Αχιλλέα Μπέου.
Σ’ αυτή την προσπάθεια ο συνδυασμός «Πειραιάς Νικητής» έχει ή φιλοδόξει να έχει τη σύμπραξη του κόσμου του Ολυμπιακού. Υπάρχει όμως μια ενεργός αντίφαση ανάμεσα σ’ αυτό το εγχείρημα και την πρόσφατη δημόσια αφήγηση του Ολυμπιακού για τον εαυτό του. Όταν πύκνωσαν οι ψίθυροι καταρχήν και τα ρεπορτάζ στη συνέχεια για τη διείσδυση της Χρυσής Αυγής στην ερυθρόλευκη εξέδρα, ο Ολυμπιακός θωρακίστηκε πίσω από το δόγμα “No politica”.
Η εμπέδωση του συνθήματος ούτως η άλλως χρησιμοποιήθηκε για την ανάδειξη ενός στρεβλού αντισυστημικού λόγου στο οπαδικό κίνημα που οδηγεί αναπόφευκτα στην απλοποίηση των νοημάτων και στην απαξίωση της πολιτικής.
Ως εκ τούτου είναι βαθιά πολιτικό. Αυτό αποτυπώθηκε με τον πλέον σαφή τρόπο στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα, με την εξέδρα του Ολυμπιακού να παραμένει αποστασιοποιημένη και το Πόρτο Λεόνε – παρά το γεγονός ότι έχει έδρα στο Κερατσίνι να εκδίδει με μεγάλη καθυστέρηση και ύστερα από κατακραυγή ανακοίνωση για τη δολοφονία, η οποία παρέμεινε αυστηρά περιορισμένη στα όρια των συλλυπητηρίων και όχι της καταδίκης της ακροδεξιάς βίας.
Ουδείς μάλλον γνωρίζει τι μεσολάβησε ανάμεσα σ’ αυτό το πολύ φρέσκο παρελθόν και τη σημερινή πραγματικότητα της καθόδου στις αυτοδιοικητικές εκλογές .
«Είναι μια τάση αποπολιτικοποίησης της πολιτικής και φυγή από το βασικό της ερώτημα που αφορά την οργάνωση των κοινωνιών μέσα από τη χρήση ανθρώπων που έχουν ισχυρό έρεισμα μέσα από το ποδόσφαιρο. Πρόκειται για επιλογές που υποτιμούν την πολιτική φύση των προβλημάτων και συνιστούν προσπάθεια συγκάλυψης και πρόκριμα αδιαφάνειας. Είμαστε ακόμα σε ένα πιλοτικό στάδιο στα πρότυπα του Μπερλουσκόνι. Μη ξεχνάτε ότι ο μπερλουσκονισμός καθιερώθηκε πάνω στις σιωπές και τις ανεπάρκειες. Μπορεί να υπάρξει μια πρόσκαιρη απήχηση αλλά όχι μακροπρόθεσμη» σχολιάζει ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Σεραφείμ Σεφεριάδης.
Είναι μάλλον η στιγμή της μεταπήδησης από το συμβολικό στο πολιτικό για τον Ολυμπιακό. Η πολιτική επιρροή του ποδοσφαίρου είναι σαφής και υπαρκτή εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που απογυμνώθηκε από τη ρομαντική αντίληψη του λαϊκού αθλήματος και μετατράπηκε στη ναυαρχίδα της αθλητικής βιομηχανίας. Ως το πλέον καθηλωτικό και δημοφιλές άθλημα, κάθε άλλο παρά περιορίζει την επιρροή του στα τετραγωνικά των γηπέδων.
Επεκτείνεται πολύ πιο πέρα από αυτά, εισβάλλει στους κοινωνικούς χώρους, διαπλέκεται με οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, αντανακλά, αλλά και παράγει ιδεολογία.
Σ’ αυτό το πλαίσιο οι οπαδοί λειτουργούν επί της ουσίας ως άτυποι ιδιωτικοί στρατοί, που εμπλέκονται συχνά σε υποθέσεις βίας και μαφίας. Εξίσου ανώδυνα μπορούν να αποτελέσουν μια εκλογική δεξαμενή μέσα από την καπήλευση της ιστορικότητας ενός αθλητικού σωματείου και τη χειραγώγηση του οπαδικού αισθήματος.
«Το ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα οι οπαδοί χρησιμοποιούνται ως μέσο πίεσης. Με τη διαδικασία της εμπορευματοποίησης του ποδοσφαίρου οι οπαδοί αντιμετωπίζονται πρωτίστως ως πελάτες. Γνωρίζαμε ότι τα αθλητικά σωματεία έχουν ισχυρούς δεσμούς με το πολιτικό σύστημα που αποτυπώθηκαν και νομοθετικά σε μια σειρά από ρυθμίσεις για ευνοϊκότερη μεταχείριση των οικονομικών ζητημάτων των ΠΑΕ. Τώρα ο Ολυμπιακός θέλει να επιβάλλει ένα άλλο μοντέλο εξουσίας, την ιδιοποίηση μιας πόλης», επισημαίνει ο Καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κρήτης Γιάννης Ζαιμάκης.
Το ζήτημα όμως είναι αν απαιτείται κάτι παραπάνω από την κατάκτηση 41 πρωταθλημάτων για την κατάκτηση ενός δήμου, όπως για παράδειγμα ένα σχήμα το οποίο θα έχει αυτοδιοικητική εμπειρία, ξεκάθαρες και επεξεργασμένες θέσεις για όλα τα ζητήματα που μπορεί να αφορούν τη ζωή μιας πόλης, στελεχιακό δυναμικό που να έχει δοκιμαστεί σε διάφορες πτυχές της κοινωνικής και επιστημονικής ζωής.
Κυρίως χρειάζεται συλλογικό όραμα με επίκεντρο τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών και όχι απλώς η υπόρρητη επίκληση μια ομάδας που ενδεχομένως να συγκαλύπτει οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή. Στην ομιλία του κατά τη διάρκεια παρουσίασης του ψηφοδελτίου ο υποψήφιος δήμαρχος Γιάννης Μώραλης έδωσε έμφαση στην αξιοποίηση του λιμανιού του Πειραιά για τη δημιουργία επενδύσεων και θέσεων εργασίας.
Επικαλέστηκε μάλιστα μελέτες που βασίζονται σε στοιχεία του 2010 και του 2011, οι οποίες προφανώς έχουν ξεπεραστεί από τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας και οι οποίες κατά βάση υπερασπίζονται τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται μάλλον η δεύτερη ενεργός αντίφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη. Η βασική του εταιρεία Capital Management διαχειρίζεται 58 πλοία, ούτε ένα όμως δεν έχει υψωμένη ελληνική σημαία.
Σε ότι αφορά επίσης τα πληρώματα, όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς από την επίσημη ιστοσελίδα της επιχείρησης, υπάρχει πλήρης κυριότητα ή σύνδεση με γραφεία πληρωμάτων στην Κωστάντζα (Ρουμανία), στο Νοβοροσίσκ (Ρωσία) και στη Μανίλα (Φιλιππίνες).
Ειδικά, σε αξιωματικούς φαίνεται ότι η εταιρεία δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στους Ρουμάνους αφού είναι χορηγός της Ναυτικής Ακαδημίας της Ρουμανίας, στην Κωστάντζα, απ’ όπου οι καλύτεροι σπουδαστές εκπαιδεύονται και επιλέγονται να ταξιδεύουν στα πλοία της εταιρείας. Αυτό το δείγμα γραφής ίσως δεν καθησυχάζει ιδιαίτερα τους άνεργους ναυτικούς ή τους νεαρούς απόφοιτους της σχολής Εμπορικού Ναυτικού.
Σε μια περίοδο όμως έντονης πόλωσης με σημαντικά κοινωνικά διακυβεύματα, οι δήμοι της χώρας δε μπορούν να υψώσουν σημαίες ευκαιρίας, ούτε η πολιτική να γίνει άσκηση προσομοίωσης στημένου ματς, όταν μάλιστα το ποδόσφαιρο έχει πάψει προ πολλού να διδάσκει την ηθική , όπως έλεγε η θρυλική φράση του Αλμπέρτ Καμύ. - See more at: http://stokokkino.gr/article/7589/Olumpiakos-Apo-to-No-Politica-stis-kalpes#sthash.fBWw0icR.dpuf
Τώρα είδαμε, τι σήμαινε το "No Politica" της Θύρας 7!
Δεν μασάμε κύριοι....Το μόνο που θα καταφέρεται, θα είναι απλά να "αδειάσετε" το Καραΐσκάκη, από αγνούς φιλάθλους του Ολυμπιακού, που σας πήραν χαμπάρι, και αηδίασαν! από τον "Άνεμο Αντίστασης"
Πολιτική και "γήπεδο" ήταν πάντα άρρηκτα δεμένα, με άξονες τα εξωγηπεδικά συμφέροντα των μεγαλομετόχων ΠΑΕ, ΚΑΕ, και τον έλεγχο των "οργανωμένων" φιλάθλων που αποτελούσαν πελατεία των πολιτικών και εργαλείο των εκάστοτε "Προέδρων". Με λίγα λόγια, η σύνδεση τους, καλή δεν ήταν σίγουρα, και κακό έκανε στον αθλητισμό.
Τα τελευταία χρόνια βέβαια, με αφορμή τις ραγδαίες εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, και ιδιαίτερα με την εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, είδαμε μία καλή όψη μερίδας "οργανωμένων" φιλάθλων, όπου απλά εκφράζοντας το "λαϊκό" αίσθημα, με πανό ή με κάποια συνθήματα, έκαναν τα γήπεδα αραιά και που, μία φωνή λαϊκής έκφρασης για τα κοινωνικά δρώμενα. Η ευαισθησία πολλών οργανωμένων φιλάθλων, στο θέμα του φασισμού, που τον καταδίκαζαν απερίφραστα, ήταν κάτι αξιοσημείωτο. Αυτό αφορούσε όλους τους μεγάλους συλλόγους της ΄χωρας, πλην όμως, του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού....
Από την εποχή που ανέλαβε ο Μαρινάκης, και αφού ως Πρόεδρος του ΟΣΦΠ, έλεγξε την "Θύρα 7", επέβαλε το δόγμα "No Politica", απαγορεύοντας πανό με πολιτικό περιεχόμενο ή συνθήματα με αυτόν τον τόνο..Μόνο που την περίοδο που το έκανε, τα συνθήματα που ακουγόντουσαν στα γήπεδα πολιτικού περιεχομένου, στην εποχή των μνημονιών, ήταν αποκλειστικά αντικυβερνητικά, και ενάντια στην Χρυσή Αυγή. Ο Μαρινάκης, απαγόρευσε, με απλά λόγια την εξύβριση της κυβέρνησησς και των νεοναζί.........Τυχαίο;; ΟΧΙ
Αφού αναλαμβάνει ο Μαρινάκης τα ηνία του Ολυμπιακού, μετά από λίγο, εκδίδει εφημερίδα, "Τα Παραπολιτικά", μία εφημερίδα που από την πρώτη της μέρα, μέχρι σήμερα, με σαφήνεια, εκφράζεται υπέρ της ΝΔ, και της κυβέρνησης Σαμαρά. Αν θέλεις να στηρίξεις τον Σαμαρά (για να πάρεις κάποιο αντίτιμο βέβαια) μέσω μία φυλλάδας, δεν μπορείς να επιτρέψεις κάποιες στιγμές ένα Καραΐσκάκη, με 30, 40 χιλιάδες κόσμο, να βρίζει εν χορώ τον Σαμαρά!
Και μετά, ακούσαμε, ότι το όνομα του μεγαλομετόχου του Ολυμπιακού ενεπλάκη στο θέμα της κρυφής χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής. Και βέβαια, ΝΔ, και Χρυσή Αυγή, με Μπαλτάκους, αστυνομικούς πληροφοριοδότες των νεοναζί, και στελέχη της πρώτης, να θεωρούν το φασιστικό μόρφωμα, αδελφό κόμμα, συνδυάζονται εύκολα για τον εκάστοτε κύριο Μαρινάκη. Και όταν Χρυσαυγίτης δολοφονεί τον Παύλο Φύσσα, αντιφασιστα αλλά και οπαδός του Ολυμπιακού, ενώ όλα τα γήπεδα της χώρας κατακλύζονται με πανό κατά των νεοναζί, η 'ομάδα του" απαγορεύει κάθε ανάλογη εκδήλωση. Και όταν εννοώ "ομάδα του", εννοώ την διοίκηση του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού, και όχι τους φιλάθλους της, που εκείνη την περίοδο, ήταν έξαλλοι με τον μεγαλομέτοχο της ομάδας τους.
Και πριν τρεις μέρες, ο αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού, βάζει υποψηφιότητα για την Δημαρχία στον Πειραιά, με υποψήφιο τον ίδιο τον μεγαλομέτοχο. Το "No Politica", καταρρέει, και μην πει κανείς ότι αυτό αφορούσε το εσωτερικό του γηπέδου. Δηλαδή, με ποιανού το όνομα-βιτρίνα, οι δύο "κύριοι" διεκδικούν τον Δήμο;; Μα βέβαια, φιλοδοξούν να κερδίσουν στις εκλογές, με τους ψήφους των φιλάθλων που γεμίζουν το Καραϊσκάκη.
Μιλάμε για ένα δεξιό, με ακροδεξιές τάσεις ψηφοδέλτιο, που προέκυψε υπό τον φόβο, ότι ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, αξιολογότατος κύριος Δρίτσας, θα κέρδιζε τον Μιχαλολιάκο στις εκλογές στον Πειραιά. Γιατί βέβαια, το "ακομμάτιστο" και δημοφιλές παράλληλα μπορεί να συγκινήσει περισσότερο από ένα δήμαρχο, ταυτισμένο με την ΝΔ, και την μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά, όπως είναι ο Μιχαλολιάκος!
Δεν μασάμε κύριοι....Το μόνο που θα καταφέρεται, θα είναι απλά να "αδειάσετε" το Καραΐσκάκη, από αγνούς φιλάθλους του Ολυμπιακού, που σας πήραν χαμπάρι, και αηδίασαν!
Τα τελευταία χρόνια βέβαια, με αφορμή τις ραγδαίες εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, και ιδιαίτερα με την εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, είδαμε μία καλή όψη μερίδας "οργανωμένων" φιλάθλων, όπου απλά εκφράζοντας το "λαϊκό" αίσθημα, με πανό ή με κάποια συνθήματα, έκαναν τα γήπεδα αραιά και που, μία φωνή λαϊκής έκφρασης για τα κοινωνικά δρώμενα. Η ευαισθησία πολλών οργανωμένων φιλάθλων, στο θέμα του φασισμού, που τον καταδίκαζαν απερίφραστα, ήταν κάτι αξιοσημείωτο. Αυτό αφορούσε όλους τους μεγάλους συλλόγους της ΄χωρας, πλην όμως, του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού....
Από την εποχή που ανέλαβε ο Μαρινάκης, και αφού ως Πρόεδρος του ΟΣΦΠ, έλεγξε την "Θύρα 7", επέβαλε το δόγμα "No Politica", απαγορεύοντας πανό με πολιτικό περιεχόμενο ή συνθήματα με αυτόν τον τόνο..Μόνο που την περίοδο που το έκανε, τα συνθήματα που ακουγόντουσαν στα γήπεδα πολιτικού περιεχομένου, στην εποχή των μνημονιών, ήταν αποκλειστικά αντικυβερνητικά, και ενάντια στην Χρυσή Αυγή. Ο Μαρινάκης, απαγόρευσε, με απλά λόγια την εξύβριση της κυβέρνησησς και των νεοναζί.........Τυχαίο;; ΟΧΙ
Αφού αναλαμβάνει ο Μαρινάκης τα ηνία του Ολυμπιακού, μετά από λίγο, εκδίδει εφημερίδα, "Τα Παραπολιτικά", μία εφημερίδα που από την πρώτη της μέρα, μέχρι σήμερα, με σαφήνεια, εκφράζεται υπέρ της ΝΔ, και της κυβέρνησης Σαμαρά. Αν θέλεις να στηρίξεις τον Σαμαρά (για να πάρεις κάποιο αντίτιμο βέβαια) μέσω μία φυλλάδας, δεν μπορείς να επιτρέψεις κάποιες στιγμές ένα Καραΐσκάκη, με 30, 40 χιλιάδες κόσμο, να βρίζει εν χορώ τον Σαμαρά!
Και μετά, ακούσαμε, ότι το όνομα του μεγαλομετόχου του Ολυμπιακού ενεπλάκη στο θέμα της κρυφής χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής. Και βέβαια, ΝΔ, και Χρυσή Αυγή, με Μπαλτάκους, αστυνομικούς πληροφοριοδότες των νεοναζί, και στελέχη της πρώτης, να θεωρούν το φασιστικό μόρφωμα, αδελφό κόμμα, συνδυάζονται εύκολα για τον εκάστοτε κύριο Μαρινάκη. Και όταν Χρυσαυγίτης δολοφονεί τον Παύλο Φύσσα, αντιφασιστα αλλά και οπαδός του Ολυμπιακού, ενώ όλα τα γήπεδα της χώρας κατακλύζονται με πανό κατά των νεοναζί, η 'ομάδα του" απαγορεύει κάθε ανάλογη εκδήλωση. Και όταν εννοώ "ομάδα του", εννοώ την διοίκηση του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού, και όχι τους φιλάθλους της, που εκείνη την περίοδο, ήταν έξαλλοι με τον μεγαλομέτοχο της ομάδας τους.
Και πριν τρεις μέρες, ο αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού, βάζει υποψηφιότητα για την Δημαρχία στον Πειραιά, με υποψήφιο τον ίδιο τον μεγαλομέτοχο. Το "No Politica", καταρρέει, και μην πει κανείς ότι αυτό αφορούσε το εσωτερικό του γηπέδου. Δηλαδή, με ποιανού το όνομα-βιτρίνα, οι δύο "κύριοι" διεκδικούν τον Δήμο;; Μα βέβαια, φιλοδοξούν να κερδίσουν στις εκλογές, με τους ψήφους των φιλάθλων που γεμίζουν το Καραϊσκάκη.
Μιλάμε για ένα δεξιό, με ακροδεξιές τάσεις ψηφοδέλτιο, που προέκυψε υπό τον φόβο, ότι ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, αξιολογότατος κύριος Δρίτσας, θα κέρδιζε τον Μιχαλολιάκο στις εκλογές στον Πειραιά. Γιατί βέβαια, το "ακομμάτιστο" και δημοφιλές παράλληλα μπορεί να συγκινήσει περισσότερο από ένα δήμαρχο, ταυτισμένο με την ΝΔ, και την μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά, όπως είναι ο Μιχαλολιάκος!
Δεν μασάμε κύριοι....Το μόνο που θα καταφέρεται, θα είναι απλά να "αδειάσετε" το Καραΐσκάκη, από αγνούς φιλάθλους του Ολυμπιακού, που σας πήραν χαμπάρι, και αηδίασαν!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)